com . تراکمه

مهدی اسدپور بهمن ۵م, ۱۳۸۸

یکی از زیباییهای رشته مهندسی و علوم رایانه اینه که توی همه رشته ها “سرک” کشیده، هم ازشون ایده گرفته و هم بهشون ایده داده: از رشته های پزشکی بگیرید تا فیزیک و حتا مملکت داری!

یکی از بحث های جالب این رشته “سیستم های توزیع شده” است که خیلی هم روش کار شده: فرض کنید شما میخواهید یه کار بزرگی  که مشتری زیاد داره و در نتیجه، به زبان رایانه، حافظه و پردازش زیادی میبره رو انجام بدید. یه ایده اینه که برید یه “ابر رایانه” بخرید که توان پردازش و حافظش کفاف کار شما رو بکنه، اون وقت تمام مشتری ها رو بریزید سر این ابررایانه تا جوابگو باشه! حالا ممکنه کاری که میخواهید انجامش بدید اینقدر بزرگ باشه که ابررایانه های موجود “قوه شون نرسه”، خوب میشه چند تا ازشون خرید (ماشالله پول نفت که داریم و به اصطلاح فولس موجود). پس میمونه “مدیریت” اینکه چطوری کارها رو بین این ابررایانه ها تقسیم کنید. در واقع شرکت های بزرگی مثل Google و Yahoo! که به این حجم عظیم کاربران در کسری از ثانیه جواب میدن از همین ایده ها استفاده میکنند.

کمکی که اینجا علوم رایانه میکنه اینه که میگه اصلن نیازی به خرید همون ابررایانه ها هم نیست: ما کلی رایانه های شخصی (شامل رایانه و لپ تاپ های شخصی و حتی رایانه ادارات) داریم توی مملکت که مطابق آمار به طور متوسط نزدیک ۹۰ درصد پردازنده این رایانه ها بیکاره (مثلن دارید متنی رو مینویسید یا آهنگ گوش میدید، یا دارید توی اینترنت اخبار میخونید. اینجور کارها معمولن هزینه پردازشی پایینی دارن). خوب بیاییم کار رو تکه تکه کنیم، بدیم هر تیکه اش روی یکی از این رایانه های شخصی اجرا بشه و بعد خروجی و نتیجه همه اینا رو بگیریم و یکپارچه کنیم تا کار انجام شده باشه. (اینکه چجوری این حجم کار به صورت کارا و دقیق مدیریت بشه، راه حل-الگوریتم های بهینه ای براش وجود داره که کلی هم موفق بوده.)

1. حالا اگر به سیستم مملکت داری خودمون نگاه کنید می بینید که کاملن “در عمل” به شیوه ابررایانه ای میریم جلو. چند تا ابررایانه! داریم که همشون توی تهران متمرکزه و هر کاری و تصمیمی که گرفته میشه از اونجا میاد. نتیجه کلیش این میشه که سر این ابررایانه ها اینقدر شلوغه که برخی کارها ناتمام میمونه و میزنن توی سر و کله همدیگه، و از این طرف هم سر مردم اینقدر خلوته که برای اینکه حوصلشون سر نره بازم میزنن توی سر و کله همدیگه!
2. مطابق اصل ۴۴ ما باید کلی خصوصی سازی کنیم، این در واقع استفاده از همون ۹۰ درصد پردازنده خالی مردمه که میتونن بیان و کمک کنن. اینجوری وقتی خود مردم درگیر کار شدن، کار خیلی بهتر و سریعتر پیش میره و ابررایانه ای مثل دولت فقط نیازه بشینه کنار و به این رایانه های شخصی ورودی بده و خروجی ازشون تحویل بگیره. از اون طرف هم مردم چون خودشون درگیر کار میشن، کمتر نق میزنن که “نپه چه واویذ هان!؟”. (به عنوان نمونه موفق اقتصادی هم به چین نگاه کنید، که کل بازار دنیا رو با کالاهای ارزونش گرفته.)
3. بحث طولانی شد، یه پیام تبلیغاتی محسن رضایی توی برنامه انتخاباتیش به همین تقسیم کار خوب توجه کرده بود و پیشنهاد داده بود ایران به صورت ایالتی مدیریت بشه، چیزی که الان توی کشورهای پیشرفته (مثل آمریکای جنایت کار!) و غیره پیشرفته (مثل امارات) کاملن جا افتاده است.
4. به ابررایانه مجلس نگاه کنید: یه قانونی برای کل مملکت تصویب میشه بعد برای اینکه به استان های مختلف بخوره کلی تبصره بهش اضافه میکنن که مثلن برای استانهای مرزی این استثنا است. یا مثلن یه کاری توی تبریز قراره انجام بشه، نماینده لامرد و مهر هم باید بهش رای بده، خوب صلاح شهر خودشون رو اونا بهتر میدونن. بجاش تصور کنین یه همچین مجلسی رو توی هر استان داشتیم، اونوقت هر نماینده هم بیشتر به مردم خودش میرسید هم اینکه فرصت پیدا میکرد حداقل صحبت کنه (فکر کنم الان در طول دوره نمایندگی، خیلی که نوبت بشه فقط یکبار اونم یه ۱۰ دقیقه).  در واقع یه چیزی شبیه شوراها ولی با قدرت اجرایی یه نماینده مجلس.

خلاصش اینکه “مردم رو بذارید سر کار، ضرر نمیکنید” البته از نوع خوبش!

• سیاسی , علمی , فرهنگی , مدیریت
• نظر(۳)