Archive for مهر, ۱۳۹۰

می خندیم؛ اما بی تو!

مهر ۳۰ام, ۱۳۹۰

نویسنده: صادق حسین زاده

می  خندیم و می خندیم ومی خندیم ….
به چه می خندیم؟ و چگونه می خندیم؟ مهم نیست، مهم اینست که بی تو می خندیم!
ای سید فاطمی، بگذار اعترافی کنیم، اصلآ ما کجا و صحبت از یار کجا؟! قلم راه نمی آید که مسیر وصل تو را بپیماید، باز هم به خود شک کرده ایم، آقا خودمان می دانیم که بد جور به شما بد کرده ایم، می گوییم از خود بنویسیم شاید شما را در این خودیّت پیدا کنیم اما نمی شود؛ مگر نه اینست که ما خنده به لب می آورده ایم و می آوریم پس چرا هنوز هم سینه م ارا غم گرفته است؟ می گویند خنده شادی می آفریند پس چرا ما هرچه میخندیم احساس می کنیم هنوز هم شادی واقعی را درک نکرده ایم؟ به راستی مگر شادی فقط با خنده میسر است؟!! می دانیم، می دانیم تا تو نخندی و تا زمانی که تبسم شیرین عشق را بر لب های تو نبینیم به هیچ وجه معنای خنده را درک نخواهیم کرد.
معنای زیبای زندگی، در لابه لای خنده هایمان لحظه ای و تنها اگر لحظه ای برای شما و به  عشق شما تبسمی هم می کردیم دل جلا می گرفت و آیینه ی ضمیرمان شفاف می شد.
ای کاش به جای اینکه خود به دنبال شادی خویش بودیم از شما می خواستیم تا به ما یاد دهید برای که؟ برای چه؟ و چگونه قهقهه سر دهیم؟ زیرا شنیده ایم آنهایی که شما امامشان بوده اید و راهنما، چه زیبا سرود مستی را سر می دادند و به گفته ی آن بزرگ دست پرورده و پیر جمارانی شما قهقهه مستانه شان با شکر خند لبتان پیوند خورد، حال ما مانده ایم و خواب غفلت ما در این عصر بیداری.
و
تنها دلخوشیمان این بوده و هست که با نفس قدسی خود این ندا را سر داده اید که «اِنّا غَیر مُهمِلینَ لمراعاتکم و لا ناسین لذکرکم» ما در رعایت حال شما کوتاهی نمیکنیم و یاد شما را از خاطر نبرده ایم.

ای اصلی ترین چشم جهان بین و ای احیا کننده بر حق دین و در پایان ای تکسوار طالب خون عشق ما را نیز با عاشقان و ره یافتگان و شهدای حریمت آشنا کن…

بسم‌الله، شوم… (شب دوم-بخش پایانی-خانه‌ی یوسف)

مهر ۲۵ام, ۱۳۹۰

همانطور که در دو گزارش قبل مشاهده فرمودید، یوسف در شب میزبانی با بهره گرفتن از اصل غافلگیری آنچان گِلُ بَرذَی به پا کرد که ابول و مندنی را که زمینگیر کرد هیچی، دی منصور و الهام هم انگشت به دهن ماندند. همچنین حجم و تنوع برنامه های ارائه شده توسط یوسف آنچنان سنگین و غیر قابل پیشبینی بود که ما نیز به عنوان روایتگر نهایتا ناچار شدیم آن را در سه بخش منتشر کنیم  و اما گزارش بخش سوم و پایانی …
بعد از آنکه پیشنهاد اولیه‌ی برنامه فان و سرگرمی یوسف توسط اکثریت مهمانان رد شد بلافاصله یوسف پیشنهاد آلترنیتیو خود را با هنرنمایی هر چه تمام‌تر از آفتین در آورد که این پیشنهاد مورد استقبال کم نظیر دی منصور، الهام، مندنی و ابول قرار گرفت. شب هنوز در ابتدای راه است و یوسف با کلاه و پیشبند آشپزی در مدبخی مشغول رتق و فتق امور و سر و سامان دادن به  مَین کورس و چشیدن طعم خوراکهاست که ابول و سایر عوامل برای گرفتن مصاحبه‌ی قبل از شام وارد مدبخی می شوند…

 

یوسف ( رو به ابول):  «خونَت تَش نگیره. چِنِن عین واشَه  اومذی ری سرِ مو؟  یَه اِهِمّی یه اُهُمّی»
ابول: « اموذَم مصاحبه‌‌ی قبلِ شام تَ بگیرُم. یه خورذَه‌ی ایی پاتیلات جابجا واکُن،  فیلم بردار اُ صدار بردار هم پسِ در وَیسیذَن میخوان بیان داخل. حالا بفرما بوگو  با ایی هَمَه کَلَنگَ کُلُنگی که راه اِنداختَی، کارِت اَ کا رَسوندَی؟»
یوسف: « خالو مو همیَچیم آماذَن، برنجام اُ کَتِخام گرفتم، ماینا هم که آماذه ناهاذَم تو دیس.نوشابا هم خُو  تو یخچالِن. ایی هم خو سالادان. »
ابول : «سالاد سالاد واناذَی، هَی سالاداتِن؟  هر گُلی خیارسبز کَذِه کَلّه‌ی بُنجیری. خیار اُ تماته‌ی تاکونَه‌ی با دو تا کُچّه‌ پیا بیاری سرِ سفره سنگینتر نیسی؟ »
یوسف:« یَنی میگی رَندَه بُکُنم؟ بنظر خوذُم کوچیکتر اَ  ایی دیگه زِشتِن، شایتی بِگِن یوسف  بَخیلی در آوررده دِلِش نومذه تکّه‌ی گُت گُت بُوُره »
ابول: « البته حرجی بالای تو نی. برِ کسی که سر و کارش با سنگ اُ پُهک بیذه، خیلی هم کوچیکِن»
دقایقی بعد- منزلی یوسف- پای سفره شام

یوسف در چند مرحله همه‌ی خوراکها را از مدبخی به منزلی منتقل میکند و جَسّی ای‌یَلِ سفره، جَسّی اووَلِ سفره، همه کاسه بشکابها را در سفره میچیند.
یوسف : « بسم‌الله تا سرد وانویذه. ایی گوشتِ کَهره، ایی هم ماین، هر که هر چی دلش میکشه بخوره. الهام خانم  سالاد اُ نوشابه هم وانیت وسط که دَسِ هَمَه برسه. دی منصور یالا. خالو مُندنی بسم‌الله»
مندنی : « باا یوسف! یه کاسه‌ی خالی بر مو نمیاری»
یوسف « کاسه خالی برِ چِتِن خالو!؟ الان یه دیکه‌ی برت میارُم.»
مندنی :« میخام روخَنای ری سرِ کاسَم بگیرُم، اگه ایی همه روخَن خورذُم تا صُح نَیکشُم، سَکتَه میکنُم»
ابول:« راس میگو، بُنگُرِ روخَنی‌یِن. جومات در بیار اُ شَ بَجَخ»
دی منصور:« ایی دیگه گُناه یوسُف نی. کَهره خوذِش چَروی داره. کَتِخش خیلی هم ماشالله شوخِن. کاسا خو پر گوشتِن. نخوذ هم که توش کرذه ذومَسّه.»
دی منصور در حالی که از خوراکهای یوسف تعریف میکند، دستش را تا آشنیک داخل کاسه‌ی کتخی خودش می کند و گُلِ گوشتی  در می آورد و داخل کاسه‌ی الهام می اندازد.
الهام: « دی منصووووررر!! چرا این کارو کردی؟ من اصلا گوشت کهره نمی خورم به خدا. دوست ندارم اصلا. من دارم ماهی میخورم.»
دی منصور:« بخور دَی تا گوشت اَ جون بیگیری. تو که ماشالله کَذُ بالات بلندِن. هر چی چاک آوی تَ معلوم نیوو.»
الهام: « من الان قدم با وزنم متناسبه. خیلی احتیاط میکنم که تناسبم بهم نخوره.»
ابول:« الهام خانم . مُو چی؟ بنظرت قَدُم به وزنُم می خوره؟ متناسِبِن؟»
یوسف ( رو به ابول) : « کُمی کَذِ تاری واکرذَی، هر تاکِ رونی هم ماشالله تُنگه‌ی گشخا، سیویل هم خو اِنگا خروس اَ کَپ گرفتَه‌ی. پیشونیت هم پسِ کَلّتِن، ریت میا ایی مَسَلا بَکشی؟»
صدای خنده‌ی حضار در منزلی می پیچد و ابول کمی دست و پایش را جمع می کند و دستی به سر  و کلّه خود می کشد.


مندنی :« راسی یوسف! زمینی چی ایی دورُ بَرا نذاری تو؟  مشتری خوبی سراخ دارُم هَمی جاها دنبال زمین میگرذه. پولِش هم اَ تو کیسَشِن، آماذه»
یوسف: «هَ……یی!  اَگه بیگی یه کاشُخی، بر دوای درذ. دارُ نذارُم جای همی فذای خذا بیامرذِ بامونِن که توش خونَه کشیذَم. خالوآمون که هر چی زمین بیذ شی پا واناذِن، هیچی اَ دَی ما نذاذِن که  بامون وصیت کرذه که چی اَ دختر نذید.»
ابول : « به نظر مو که حَک با باخالوتونِن. دختر چی نَیوره. دختر بر مرذُمِن. زمین اِش بِذِن که دُماذ توش هَلَ‌هُو  بُواذه، سنگ اَ کَورِت هم نزنه. نه هَیطورِن خالو مُندنی؟»
مندنی: « بله. حرف حساب جواب نذاره خالو. تا بیذه اُ نویذه  چی گیرِ دختر نَیمَذِه. بای ما هر چی زمین داشت هِبّه کِرذ اَ مُو  ولی مو تو گردنِ خُم نَکرذُم خالو ابول، چند تا بُنَه‌ی مُخِ اَ داذامون داذُم.»
دی منصور:« نَه هَیطورِن. شَرعَنی  خذا گفته، پیغمبر گفته دختر میوره. حالا کاکاها  پا توش میکَشِن، اَ  ایی داذاکآ چی نَمیذِن، حرفِ دیگَن. داذَکا هم خو دل رحیمِن، میگُن باذ بیا گرد اَ ری کاکامون نشینه. حالا اگه ایی کاکا خوب اُ بذ بفهمه  دختر بَهری اِشون میذه. اگه  نه هم خو دیگه تو گرذنِ خوذِش کرذِه، او دنیا باتی جواب بذه. مرحوم حاجی سهراب خدا رحمتش بکنه، پسر اُ دختر فَرکی بَرِش نیکرذ. حالا هم خو دُخترام  زومَسّه ها بیشتَه بدرذُم میخورِن تا نَروو‍‌آ»
ابول: « دختر زمین میخا بر چه مثلا؟ خآ چه شَ بُکنه؟ شیگر که کِرذ یَکی دیگه خرجیش میذه. شرطی که یه لُکمَه‌ی نون تو خونه‌ی شیگرش گیرش بیا.»
دی منصور : « نَ….ه. نه هَیطورِن. میگُم ابول! حالا اومذیم ایی دُماذ فخیر بیذ، اومذیم  دیر اَ گوش  ایی دُماذ رفت شی ماشین سَکَط بیذ، ذَیفُو اَ کا بیاره خرجی  بَچَکاش بذه؟ دَسِش اَ جلو کی دَراذ بکنه؟ حالا ای‌یا هیچی، شاتی ذَیفُو دِِلِش بخا بره خراسونی، بره مکه‌ی، خُو یه تکه‌ی زمین میفورشه، میره، بی‌منت هَمَه‌کَه.»
الهام :« اقا ابول، من کلا با افکار شما مشکل دارم. مردهای لامردی کلا زنها رو به حساب نمی آرند، شما که دیگه سر دسته‌شونی. ناسلامتی الان دیگه قرن بیست یِکُمه، زن و مرد دارند باهم کار میکنند، زحمت میکشند، این چه حرفیه شما می زنید؟ الان همین آقا یوسف خودمون، اگه سهم مادرش رو بهش داده بودند، الان وضعیت مالی بهتری نداشت؟ کار راحت‌تر و بهتری نداشت؟ شما دلت برای یوسف نمی‌سوزه واقعا؟»

یوسف : « ای مرحبا، بنازُم. دخترِ شهر گشتَه‌نَه. راس میگویی. مو اگه یه تکه‌ی زمین داشتم می فُرُختُم باش ماشینی می خریذُم خطِ سَوَخی-لامرد مسافر کشی می کرذُم. شما  نِگه دسِ مو بُکُنید، انگار سوهون. کین پام هم خُو  مِثِ زمینای دومِنِ فرودگاه کاش کاشِن.»
مُندنی : « ای راسی اسمِ فرودگاه آورذی. تو دیذَی هی جوونای نومذاذی، هر که یکی  پَسِ موتورِشن، اُ سر تو گوشِ هم ناذَن، اَ تو جادی فرودگاه میرِن اُ میان. مو نیفهمُم چه اَ هم میگِن که تمومی نذاره. میگُم یوسف شما زمانی که نومذاذی بیذید، با نرگس چه اَ هم میگفتید؟»
یوسف: « زمان نومذاذی ما که ایی امکانات نبیذکه ما گپِ خوش بزنیم. اگه جاده فرودگاه بی یا همی پارک نفت تو در نظر بیگیر، ما خو حالا نیخاسیم با نرگس بستنی اَ کَپِ هم واکُنیم، اگه دو کلام حرفِ حالِ‌واضی با نرگس میذَذیم حالا ایی مشکلات هم نذاشتیم. ما تا اومذیم بفهمیم مَذَه‌ی زندگی چِنِن، چار تا بَچَه اَ تو فَذا اَ رُو بیذِن.»
ابول: « حالا خو میدون مورِش نبرده، موتورِت سوار آوَه، هَی کُرّه هات هم دو تا بنه ری باک، دو تا هم ماوین خوتون، بیرید پارک زیارت نذیکتر هم هسه بر شما،  اگه کَلّه کُمات بهلِن تلافی ۲۰ سالی که عشرت نکرذَیت در بیاریت… شما ایی زَنای شهری دیذَیت چه میکُنِن برِ شیگراشون. مُشتی لَکَرپَتوو دارِن اسمش ناذند شیگر، اَ دندون گرفتند اُ میگرذِن. مال ما خُو  هَمی خسّالِ دَی‌حسن کابینُم بیذ، تا خَوَر آیویذ مو اومذَم خونشون ،اَ بون میجخیذ تو کیچَه، اُ می گریخت.»
یوسف : « مو اگه جای دَی‌حسن بیذُم خوذُم اَ تو بِرکَه مِنداختُم… میگُم نوشابه بر چه وانمی‌خوریت؟ خالو مندنی، دی منصور نوشابه واخوریت تاش بُوُره؟»
مندنی که نصف لیوان نوشابه را یک نفس سر کشیده، پُشتَش گارشتی وامیکند که صدای غاااارِشت ان در منزلی وامیشیند و الهام سراسیمه  و  اوک زنان و دستش جلوی دهان، به سرعت از منزلی خارج می شود.


دی منصور : «نه ایی دخترکو چِش بیذ؟ نکنه خار ماین تو خِرِش نشت.»
ابول : « نشنیذی چه خوناهشتی داذ. نه گارِشت بیذ، حساب کن نهنگ اَ تو کُمِش ترکید.»
دی منصور :« بر گارشِت ایطو کرذ؟  الهامَکو خیلی دل گَندَن»
یوسف:« البته گمونُم الهام بیشتَه زهرَش اَ صداش رفت. خونه خراب انگا کن بنِ بیخ پارَه بیذ»

مندنی: « مو هر وقت نوشابه وایخوُرُم، گارِشتُ‌م دیگه آماذَن. بر هَمی محمد گای اُم نَمِهله سر سفره نوشابه واخُرُم. ولی گمون دارُم نه برِ گارشت بیذ، شاتی مینی چی اَ تو کَپِش اومذه. حالا نیفهمُم … اگه بخاطر گارِشت بیذه مَو اَ تو دلش در میارُم»
الهام که آبی به دست و صورتش زده و رنگش هم کمی زرد رنگ بنظر میرسد وارد منزلی می شود.
مندنی: «ببخشید خالو . پیری‌یِن اُ هزار عیب شرعی. بخشیذَن با خوتونِن»
الهام : « نه خواهش می کنم. چیز خاصی نبود. رفتم بیرون آبی به صورتم بزنم یک کم حال و هوام عوض بشه.»
ابول: « حالا اَ کا رِختی؟ میخاسی گِلی چی ریش بیریزی، دیگه دَی‌منصور نیا پا توش بِذَنه … یوسف! مَنه میخَی عروسی هم مون بِوَری. یالا که بیگاه واویذ نَه. سفره‌ت جمع آکن بریم که صدا همّونه داره میا.»
یوسف با کمک الهام و دی منصور سفره را جمع میکنند و همگی آماده رفتن به عروسی می شوند.
دقایقی بعد- کوچه‌ی منتهی به محل برگزاری عروسی
ابول : « نِگه بکنید حالا میخام یه چی تونَه بُگُم. شما دیگه آذَمِ خوتون نیسید. از گله دار تا اشکنون، بندر، بیخه‌ی علامردشت، کویت، گَطر، بوظبی، تهران؛ همه جا اِتون مِشناسِند. خواهش تونَه دارُم سنگین بیویت. کسی سَوُک سَوُکی در نیاره‌وَ. اگه خیلی دِکَّت همراتون کرذِن، دَسِتون کشیذِن، یه دوری تو دورَه بزنیت آُ بی‌یَت در. به کَذری که دلشون خوش بو. مخصوصا تو، دی منصور. نه که یاذ جوونیات بفتی، حالا مِثِ پیشته نی. فوری جاندارا میان دَسِت کَلَبچه میزُنِن اُ  اِت می وَرِن.»
الهام : « چشم آقا ابول. اگر به در گفتید که دیوار بشنوه، حواسمون هست!»
ابول:« یوسف تو هم حواست بو. اگه پول رِختِن، پُفَک رِختِن، نه برِ دو تا صد تومنی اُ یَه پاکتی پُفَک بیری شی دسُ پا بُوخوسی. پول تو دَسِتون هم امَذ بندازیت در. برِ خوتون کلاس بینید.»
مهمانان وارد حیاط خانه میشوند. نزدیک به چهل-پنجاه نفر زن و مرد در دوره ای بزرگ دوشادوش هم  با ترانه‌ی ” اَو تو شیرِن های بَبه، آرذُم خمیرِن های بَبَه، زن مرذ پیر مَشو، جَلی میمیره های بَبه” رقص  سه‌پا می کنند و همبونه زن در حالی که گُلُمپور همّونه را در هوا می چرخاند صدای بیلی لییک بیلیلییک لییک  لییک  ان هر جنبنده ای را به حرکت در می آورد. اسمان خانه را چندین ردیف تریشه رنگارنگ پوشانده است و حجله‌ی زیبا و سبز رنگ روی دیوار کُوشی فذا در حالی که دو پشِ سوز حجله را در اغوش گرفته اند، خودنمایی میکند.

دی منصور و الهام گوشه‌ای می ایستند و با شوق و شعف رقص دستمال ها را نظاره میکنند و غرق تماشای رقص و لباسهای رنگارنگ و چشمنواز زنان می شوند.ابول دقایقی میشود که غیبش زده و مندنی هم سینه‌ی دیواری لَم داده و در حلقه‌ی پیرمرد ها کَهلون می کشد. آنطرف تر یوسف خوشحال و خندان دستمال سُرخی در دستش  گرفته و جلو همّونه زنها و تُمپَک زنها در نقش لیدر تلاش میکند شور و شوق بیشتری در نوازنده ها ایجاد کند. زمان در جریان است که در همین  حین فردی با کلاه دو گوشی  و شال و کَبا و تفنگ بِرنُویی بر سر دستانش، کولَک اِشکنان از  یکی از اتاقها خارج می شود و  در حالی که چند نفر هم  خنده‌کنان دنبالش راه میروند وارد دوره می شود و یکراست سراغ  نوازنده ها می رود و یک دو هزار تومنی تَرِکِ پیشانی همونه زن می چسباند و خودش هم کنار یوسف و پابه‌پای اوبا تفنگش کولَک می اندازد.
دی منصور : « دی الهام، مو چِشُم سو وانَیذِه. ایی مرذَکِ شال و کَبای خیلی تو چِشُم آشنان.»
الهام : «وای خدای من. فکر کنم ابول خودمونه، آره خودشه، خودشه. الان هم داره میاد طرف خودمون. فکر کنم میخواد ما ببره تو دوره که برقصیم .حالا چیکار کنیم؟»
ابول  در حالی که تفنگ را بالای سرش می چرخاند و عرق از فرق سرش و از زیر کلاهش بیرون می‌ریزد و رقصِ خورذَه میرود به الهام و دی منصور نزدیک می شود.
ابول : «یالا بی‌یَد نه! بر چه اینجا ویسیذَیت. حتما بایتی بیان خواهش تونَ بُکِنِن. بی‌یَد یه دوری تو دوره بزنید که دیگه ایطو بَرتون وانیگیره. زودی که میخَیم واریم دِسِر یُسُفَک بخوریم. های شواا…. های شوا…»
الهام : « والا ما منتظر بودیم یکی بیاد دستمون رو بکشه، دِکَّت همرامون بکنه! مارو با خواهش و التماس ببره تو دوره! کمُ کَسری که نذاری خدارو شکر!»
دی منصور : « بوش، بوشَ اَ  تو. تونی اَوُلوو؟ ایی شالُ و کَبا  اَ کا واجوختی؟نه اَ او مَسَلات، نه اَ ایی جُنَک بازینات»
دی منصور و الهام با یکدیگر وارد دوره میشوند و رقص سه پا میکنند. ابول با نشان دادن یک نوت ده هزاری همونه زن را تحریک میکند که خودش را تَهِ گلیم واپیچد  و وسط دوره گیلی پلیت واخورد. زمان برای مهمانان یوسف به سرعت میگذرد و الهام و دی منصور همچنان در دوره هستند  و یوسف و ابول که حالا مندنی هم به انها اضافه شده جلوی همونه زن و تمپَک زنها می رقصند که  نهایتا با خواهش عوامل مجموعه‌ی بسم‌الله شوم، شرکت کنندگان با اکراه زیاد عروسی را ترک میکنند و به خانه‌ی یوسف بر میگردند.

دی منصور: « ابول! خذا رحم کِرذ که دیگه عروس ناوُردِن، خاسَوِن پولی چی بریزِن ریش، وَگرنَه با هَمی پای گوتوت هَمَه شی دَسُ پا لَه وایکرذی. مُندنی! دیذی ابول چه کِرذ؟»

مندنی:« مُو که خذا رحم مَ کِرذ. یه تَرکّه‌ای انداختِن، افتاذ تو سیکُم، منتا خُذا ریم گرفت، تَرکّه کورآویذ، و گرنه سرِ یوسُف اَ شی پَهلیش وایکِرذُم.»

الهام : « حیف شد عروس‌و ندیدیم ولی خیلی عروسیه حال داد. الانم اینقد گُشنَم شده که دیگه نگو.»

ابول :« کَم خُو جیپَلَک نَباختی. داذای دُماذ هم ایکذه جَسَّ جَسّ نیکرذ که تو میکرذی…. پا یوسُف، پا برو بلالیتا بیار، یَه بُشکابی هم برِ مُو توش بُکُن تو مُو هم یَه لُکمَه‌ی پهلیتون بخورُم.»

 

منزلی یوسف-  مهمانان در حین سِرو دِسِر.

ابول :« بعد از اینکه برنامه ی فان و سرگرمی جذاب و هیجان انگیز اقا یوسف به اتمام رسید، و کمر ما هم نرم آویذ، مهمانهای ما هم اکنون مشغول خوردن بلالیت ها هستند و منتظرُم که دسیر تموم بشه و مو اِشون ببرم  که  باشون مصاحبه بُکُنم، نمره هاشون بِذِن.»
الهام :« الان بلالیته می چسبه ها. حسابی گُشنمون شد. یوسف جان بی زحمت یک کم شکر میریزی رو بشقاب من.»
دی منصور: « یوسُف! مو که  شو بلالیت نیخورذَم، خیلی پَسَندُمِن. نیفهمُم گشنَمِن یا خوش درست کِرذَی؟»
مندنی : « هامو گُشنَی دُرُسِن. خیلی جَخیذَیت گشنتون آویذه. و گرنه بلالیت دیگه ایکذه عزت و احترام نذاره که شما گُتِش آکِرذَیت»
الهام : « راستی اقا ابول؛ من یه مشکلی دارم، گفتم با شما در میون بزارم.  حقیقتش من مجبورم برگردم تهران واسه کلاسام. حالا مهمونی  اقا مندنی یک شب بیشتر نیست من با پرواز واسه یک روز هم که شده میام  لامرد و بر میگردم. ولی شبی که قراره من میزبان باشم ، مجبورم دو-سه روز زود تر بیام که کارام رو انجام بدم. واقعیت‌ش اینه که من نمی تونم کلاسام رو ول کنم به امون خدا. اگه میشه با تهیه کننده صحبت کنید که شماها تشریف بیارید تهران.»
ابول : « مشکلی نذاره خالو. ما اَ خذامون هم هِه.  تهیه کننده که ری حرف مُو حرف نیزنه. شَ بُگُم تو چَه بِجَخ هم میجَخه. حالا  تو میخَی کا خوراک دُرُس بکنی؟  ما خو شیش فرسخی خوابگاه  دُخترا  رَهِمون هم نیذِن.»
الهام : « نگران نباشید. فکر اونجاش هم کردم. با نازی صحبت کردم، قرار شده مسابقه خونه‌ی نازی اینا باشه. پنج شنبه جمعه ها  همشون میرند شمال، کسی خونشون نیست. فقط نازی پیش من میمونه که من تنها نباشم.»
دی منصور: « ما خو دی اینجا تا تهران  تو اتوبوس بیشینیم لَه وایوییم. مو دِلُم اَ تو حَلکُم در میا تا برسیم. مُو گمون نَکُنُم بتونُم بیام دَی»
مُندنی:« خالو مو اینجا تا شیراز میریم دَه مرتَوه کِسیون میکنیم، گمونُم نکنُم تا تهران بَکشُم. خیلی بَرُم سَختِن ایی هَمه رَه بیام»
یوسف : « مو مشکلی نذارُم داذا. مو اگه هَمه پای پیاذَه هم بیذه خُذُم می رَسونُم. مُو فیس نذارُم»
ابول :« یوسف به خیالش  تهران دِه فریدونِن که پای پیاذَه بره. حالا الهام خانم  مُو کولِ حَتمنی اِت نیذُم. مو خوذُم هم حکیکتش سرِ دِلُم میزنه که بیام تهران. حالا هم خیرِن انشالله. تا مُو با تهیه کننده صحبتی بُکُنم بینُم چه وایوو… حالا هم یَکی یَکی پاویت بریم  ماوینِ فذا مصاحبه‌ی تونَ بگیرُم، نمره هاتون هم بیذیت تا بینیم سرگذشت یوسف چه وایوو»
ماوین فذا یوسف- مندنی و ابول
ابول : « خا خالو مندنی. هم نظرت بوگو هم یه نمره‌ی بذه که برِ همیشه اسمِت تو تاریخ منطقه واموونه»
مندنی : « به خیالت بَچَه گیر آوردَی ؟ مو صد تا گووَر اَ یه گُل‌میخی میوَندُم. اصلن مُو میخام  چهره جذاب هفته واووم. اول تو بوگو گارِشتو پسندت بی یا نه ؟  ایی دیگه اخرین  تیرِ تو ترکشُم بیذ که در کِرذُم. الهام که گمونُم هر چی خورذَه بیذ تا لُکمَه آخری ماوَین فذا بالا آورد… حکیکتش باخای گوشتاش بو میداذ. گمونم گوشتِ پازن مَس بی. سلمُ ماس هم چاسِ گرمی اذَم بخوره نه نصف شو. فَکَط اُ فکَط  یه گُلی ماین اُ  دو تا کاشُخ برنج مُو خورذُم. بلالیت هم خو مَو اصلا هوای کپُم نبردُم. حالا خو مو میفهمُم ایی نمره  بیار نی، مو خوذُم زشتآ نیکُنُم که مرذُم بِگِن مندنی بُغضینِن. یَه پَنجی اِش میذُم بسُ زیادِشِن، کُلَش اَ تو  هوا بِنداذه »

ابول : « اگَه یوسف نمره بالا اورد چه؟»

مُندنی : « اگه نمره‌ی سه تای ما اَ ری هم واکنی دَه نَیگیره، اگه بیشَته آوُرد  مُو سرِ جای سگ میخوسُم اُ  وَک میکُنُم.»
ماوین فذا یوسف- الهام و ابول
ابول : « خوب دلی سفیدآ کِرذی تو عروسی. زهرَت نیرفت با هَی کفشات پات واگرذِه؟… حالا کلا بوگو امشو چطور بیذ؟ خوش گذشت؟ خوراکا پسندت بیذ ؟»
الهام : « همه چی عالی. من واقعا لذت بردم. اصلا فکرش نمیکردم اقا یوسف این همه برنامه داشته باشه، چند نوع غذا داشته باشه. همه چی  باب میل  من بود. تنها مشکلی که وجود داشت سالادها بود که  خیار سبزها و گوجه ها خیلی درشت بودند و کلا نمیشد گفت سالاده. یک امتیاز به همین خاطر کم میکنم  و از ده به ایشون نُه میدم .»

ابول: « تو خو درس خونده هِسّی. نمره‌ی بالا بیذی که خوذِت شی دَسُ پا وایویی. یه چی شَ کم بُکُن که شانس خوذِت بره بالا.»

الهام: « اصلا حرفش هم نزن اقا ابول. من  نمره کمتر از این نمیتونم بدم. بازی باید فَیر پِلی باشه»

ابول : « خسال معلومین بَرنومه‌ی نود هم نِگه میکنی‌یَه. حالا فردوسی‌پور یَه چی بر خوذِش میگو. تو دیگَه نَیخا خیلی شَ سخت‌آوی»
ماوین فذا یوسف- دی منصور و ابول


ابول : « پیرزن ، خوب  دَسمال  رقاصی میکِرذی. یه پاچه‌ی گُمپی اُ کُلَینِ سُرخی کم داشتی. حالا بینُم چه نمره‌ی میخَی اَ یوسف بیذی؟»
دی منصور: « میگُم نه! مو اگه میفمیذم پاچه‌ی گُمپیم اُ کُلَینُم میاوردم.  خیلی عروسی خوشی بیذ. مو که بیست اِش میذم.»
ابول : « دی منصور حَدّش نمره‌ی دَهِن. تا ده بیشته نَیوو بیذی»
دی منصور : « ده کَمِشِن. هامو رنگینکاش تَهنا بیست داشت. تو دیذی چه کهره‌ی سینه ما سر بوریذ.؟ تو دیذی چطو کتخ خوشی تش ناذه بیذ؟.  چه ماین تازه‌ی.؟ تو کَپت میناذی اَو آیویذ. مو که گای بلالیت شُو نیخورذَم ، یه بُشکابی پُر خورذُم. اخرین نمره‌ت هر چی هِسّه اِش بذه. حالا میخام ده بوو یا بیست بوو. »
ابول : « ده زیادِش نی دی منصور؟.»
دی منصور : « میخی یوسف دنبالُم آه واکَشِه. بِچام همه تو جاده ها، خذای نکرذه یه طوری سرشون در بیا. یه دو هزارتومنی هم اُم داذه که وارَفتُم پَنگروو بَرِش بنداذُم تو صندوکِ سیّد.»
ابول : « یه زمانی بیذ که حرف مو بُرِش داشت حالا خُو دیگه کسی اَ ترازینُم تُروَذَه هم نَیکشه… خاکِ سرِ مُو… خوذُم اُ ری هَی مُندوو  وانَویذ واناذُم، هیچ پُخی هم نَویذ… خُب بینندگان عزیز با ۲۴ امتیازی که یوسف از مهموناش میگیره، با یک امتیاز بیشتر از دی منصور  و تا اینجای مسابقات در صدر جدول قرار میگیره و ما در شب بعدی مسابقه مهمان مُندنی خواهیم بود»

——————————————————————————————————————————————————–

دو قسمت آینده‌ی بسم‌الله شوم…  که به میزبانی مندنی برگزار میشود، توسط اقای محمد رضا مظفری از تراکمه نویسان خوش ذوق و صاحب وبلاگ ” خرماچو” نوشته و منتشر خواهد شد. محمد‌رضا که بعد از انتشار تنها دو قسمت از این مجموعه مجذوب کاراکتر مندنی شده بود، قسمت مربوط به میزبانی مندنی را رزرو کرد تا به وقتش ان را بنویسد. در این فاصله ما هم نفسی میگیریم و انشااله مجددن در شب میزبانی الهام در خدمت شما همراهان و علاقه مندان خواهیم بود.

بسم‌الله، شوم… ( قسمت دوم-بخش دوم-خانه‌ی یوسف)

بسم‌الله، شوم… ( قسمت دوم-بخش اول-خانه‌ی یوسف)

اطلاعیه روابط عمومی مجموعه‌ی تلوزیونی بسم‌الله شوم…

بسم‌الله، شوم… ( قسمت اول-بخش پایانی-خانه‌ی دی منصور)

بسم‌الله، شوم… ( قسمت اول-بخش اول-خانه‌ی دی منصور)

بسم‌الله، شوم… ( قسمت هیچُم)

 

از مهر ۸۶ تا مهر۹۰ در یک نگاه؛ یارگیری انتخاباتی یا بیعت گیری مدرن؟

مهر ۲۳ام, ۱۳۹۰

نوشته: محمد محسنی*

جرقه نگارش این مطلب به اتفاقات هفته اخیر حضور چند روزه نگارنده در منطقه و بررسی سیر تحولات و حضور در عرصه رسانه ای استان. برای کسی که بیش از ۵سال است به طور جدی پیرامون موضوعات مختلف منطقه ای در رسانه های مکتوب و غیر مکتوب مطالبی را به رشته تحریر در آورده است قاعدتا نوشتن باید کار ساده ای باشد اما خوب که بنگریم به همان علت که پس از محدودیت در ابراز نظرات با اسامی مستعار (که کاری پسندیده بود)در همین سایت شاهد عدم تمایل مخاطبان جهت ابراز عقیده بودیم دست آدمی به قلم نمی رود اما به قول یکی از دوستان مطبوعاتی نوشتن اعتیادی است خانمان سوز و که حتی با بند ۲۰۹ و ۳۵۰ هم ترک نمی شود انگار!

دوست دارم برای ورود به بحث دست به مقایسه ای ساده بزنم میان مهر ۸۶ و مهر ۹۰ شاید اینگونه بتوان مدخلی یافت برای طرح موضوع اصلی. مهر ۸۶ چندماهی از استارت رسمی انتخابات توسط اصلاح طلبان با کاندیداهای متعدد و تشکیل ستاد ائتلاف اصلاح طلبان می گذشت و رسانه های چون ماهنامه شاخه طوبی و دو هفته نامه مردم و جامعه در عین فعالیت چونان دیده بانی به نقد کمی ها و کاستی ها می پرداختند. مثلا در  ۱۶ مهر ۸۶ ماهنامه شاخه طوبی با دو مصاحبه مفصل با سیدحبیب حسینی و محمد راستی و همچنین تحلیلی با عنوان آنها که می آیند؟ تنوری را گرم می نمود که از دل آن بوی انشقاق در جبهه سنتی لامرد به گوش می رسید و از روی دیگر تعدد کاندیدا و بوی خوش تکثر در اردوگاه اصلاح طلبان ، وضعیت اقتصادی و معیشتی نیز به دلیل تازه کاری دولت نهم و کاشته های اقتصادی دولت خاتمی به نسبت در حد قابل قبولی قرار داشت. جلسات هفتگی ستاد ائتلاف در مهر بر پا بود و برآیند جلسات به لایه های بالاتر.

و اما امروز…. در حالی از نیمه مهر ۹۰ عبور می کنیم که هنوز سایه انتخابات خرداد ۸۸ در محیط سیاسی کشور وجود دارد و در سطح منطقه نیز در ۴سال گذشته به طرز عجیب و غریبی شهرستانهای لامرد و مهر دستخوش تحولاتی گشته اند که خالی از لطف نیست چند مورد را بیان نمائیم: فروردین ۸۷ همراه بود با روزهای اضطراب مجموعه سنتی لامرد چرا که هم دچار یک انشقاق (به گفته آمار رسمی  ۷۰۰۰رای) از دل خود شده بودند و هم دچار بحران مشروعیتی که در تاریخ حیات سیاسی شان بی سابقه بود و لاجرم از همه توان خود جهت تایید انتخابات بحث برانگیز مجلس هشتم استفاده نمودند. پس از انتخاب دولت دهم و فروکش کردن حوادث پس از انتخابات عملا دولتی که کاپشن از تن به درآورده و کت پوشیده بود دچار دگردیسی شد تا جایی که تغییرات در استان آنچنان زیاد بود که هر تحلیل گری را دچار سردرگمی می نمود. حضور استاندار جوانی به نام احمدزاده کرمانی و تیمی که از تهران آمده بودند در اولین روزهای حضورشان و چندی قبل از سفر رئیس جمهور به فارس اولین قربانی را گرفت: غلامعباس (درویش) زارعی کسی که همه کاره ی بی چون و چرای معاونت سیاسی – امنیتی استانداری فارس بود با درهای قفل شده مواجه شد و دکتر قادری (این اقتصاد خوانده منتقد در مجلس) در اولین روزها و در شورای اداری استان به کنایه بر استاندار تاخت که دوران تعویض اتوبوسی مدیران گذشته است و …. و دقایقی بعد جواب شنید که : آقای قادری اگر اقتصاد خوانده اند من هم مدیریت خوانده ام! و اینگونه بود که مدیران لامردی مقیم شیراز و نماینده لامردی شیراز با تیم جدید مدیریتی دچار چالشی شدند که فوت تئورسینی که شخصیتی کاریزماتیک میان دوستان خود داشت و پس از آن انتصاب عبدالله حسینی (کسی که از فاصله اسفند ۸۶ تا خرداد ۸۹ از تکیه زدن بر هر نوع صندلی توسط دوستان سابقش توسط وی ممانعت به عمل آمد) به مدیرکلی شهری و روستایی استانداری فارس و در کوتاه زمانی ارتقاء به معاونت عمرانی ضربه ای جبران ناپذیر بر پیکره متحد و ناگسستنی اقتدارگرایان اصولگرا شده وارد نمود.

دوران یکساله معاونت عمرانی عبدالله حسینی به تندی برق و باد طی شد و از فروردین ۹۰ و در پی برگزاری جشنهای نوروز زمزمه های کوچک احمدزاده کرمانی به گوش رسید اما هنوز طوفانی در راه بود. فروردین و اردیبهشت ۹۰ فارس دستخوش تغییراتی بود که سابقه نداشت قاسمی فرمانداری که به جای عزیزی آمده بود از قطار با یک فکس ساده پیاده شد و موج تغییرات به فرمانداری لامرد و جنتلمن ترین فرد حلقه راستگرایان لامرد رسید. محمد جعفری در حالی با صندلی فرمانداری خداحافظی نمود که ماه قبل از آن به دلیل قانون مجلس امکان حضور در انتخابات مجلس نهم را از دست داده بود و عدم سکانداری کشتی متلاطم اقتدارگرایان لامرد بر وی و حواریون سخت آمد،اما این بار دیگر فروردین ۸۰ نبود و مصاحبه های آتشین وی با تهران امروز و سخنرانی های امام جمعه تاثیرگذار لامرد ره به جایی نبرد. در این گیر و دار خبر آمد که حکم سرپرستی عبدالله حسینی جهت تصدی استانداری فارس زده شده است و ۳ روز بعد وی از قبول شرایطی که در نهاد برای وی تعیین نموده بودند تا حکم استانداری وی امضاء شود سرباز زد تا کلاف سر درگم سیاست در فارس و منطقه قفل تر شود.

انگار در کمتر از ۲سال از برگزاری انتخابات سال ۸۸ و ورود فتنه به ادبیات سیاسی حال باید جریان انحرافی را نیز به این لیست اضافه می نمودیم. اما نه تیم نزدیک به دولت و شخص رئیس دفتر رئیس جمهور که دیگر رسما انحرافی خوانده می شدند تمایلی برای از دست دادن فارس نداشت. رایزنی ها برای انتخاب استاندار جدید به انتخاب تیمی دیپلماتیک از حلقه نزدیکان دولت انجامید افرادی که به جای رسانه ای بودن اهل چانه زنی و مناسبات دیپلماتیک می نمودند. در گام های اول علی الظاهر راست سنتی فارس به سنگرهای اولیه بازگشتند ولی در عمل نه نمایندگان منتقد دولت چون دکتر قادری تاثیر گذاری زیادی بر این گروه داشتند و نه مهندس حسینی که دیگر معاون نبود و مشاور بود. چندماه از بدون فرماندار بودن لامرد می گذرد و مهر هم که فرماندارش به واسطه رزومه ارائه شده به دکتر فیروزآبادی (وفاداری به ارکان دولت و رئیس دولت) بر صندلی مدیرکلی سیاسی- امنیتی فارس تکیه زد با یک تفاوت که سابق بر این زارع و زمان از مافوق های خود حدائق و دهقانان قوی تر بودند اما این بار معاونی چون فیروزآبادی یار غار استاندار در وزارت امورخارجه، شهرداری منطقه ۷ تهران، مناطق ویژه و….. بر مسند بود و مدیرکلی نیاز داشت مناسب وضع خویش.

 هر روز یک گزینه جهت تکیه زدن بر صندلی فرمانداری لامرد به گوش می رسد و طیفهای مختلف در دل اصولگرایان در غیاب منتقدین همیشگی خود به جنگ قدرت مشغولند.اما پس از بر خورد محمد جعفری که حتی یکسال به صورت برنامه ریزی شده دور خیز خود را جهت حضور در انتخابات آغاز کرده بود با سد قانونی فقط فوق لیسانسها! شورای مشورتی راست لامرد بدون حضور تاثیرگذاری چون درویش زارع و نیروهای اثرگذار خود در منطقه با رای شیخوخیتی تصمیم به انتخاب دکتر موسی موسوی گرفت و در جلسه ۱۳-۱۴ نفره این تصمیم به اطلاع درویش زارعی نیز رسید. سکوت اولیه زارعی دیری نپایید و زمزمه های ناکوک نارضایتی باز هم از دل اردوگاه اقتدارگرایان که این بار رقیب اثرگذار دور قبل (عبدالله حسینی) را نیز در صحنه نمی بینند بلند شده است.

و اما امروز با گذشتن از نیمه مهرماه هنوز لامرد فاقد فرماندار است و دکتر موسی موسوی تیم اجرایی خود را به روستاها و خانه ها گسیل می دارد تا شاید عدم حضور ۲۰ ساله در منطقه را ۲ ماهه پر کند! از آن سو درویش زارعی فارغ از این بیعت گیری های شبانه در فکر لابی جهت معرفی گزینه های فرمانداری لامرد و مهر است چرا که خوب می داند ابزار فشار بر دوستانش جهت تن دادن بر حضور وی در عرصه چیست ، و اینگونه است که میان بخشداران و مدیران تاثیرگذار شهرستان مهر بر سر معاونت فرمانداری خواجه زاده بخشدار فعلی وراوی اختلاف سختی در گرفته است و از دیگر سو معرفی سرهنگ صفری جهت تصدی پست فرمانداری لامرد مخالفان جدی دارد چرا که بیشتر اینان (که این بار نه از طیف اصلاح طلب بلکه از اصولگرایان نزدیک به دولت  هستند) معتقدند که این انتخاب یعنی اتمام انتخابات شروع نشده لامرد و مهر! اما اینگونه که از شواهد و قرائن بر می آید مدیریت کلان استان فارس جهت آرام سازی فضا دست به تغییرات و انتصاباتی چون مشاورت حاج تقاء از موتلفه ای های فارس زده است و گواه این موضوع عدم تسلیم شدن مقابل فشارهایی که جهت تغییر فرماندار شیراز و انتصاب فرماندار لامرد بر آنان می رود.

و اما در سطح منطقه در غیاب رسانه های اثرگذار عملا کار اجرایی دستگاه ها محدود شده است و سفرهای شبانه مدیران و حلقه های واسطشان در شهرستانهای لامرد و مهر جهت معرفی دکتر موسوی شدت گرفته است. تحرکاتی که بیشتر با بیعت گیری همراه است در این میان سکوت کامل رسانه ای شخصیتها و طیفهای اصلاح طلب بر پیچیدگی موضوع افزوده است هر چند افرادی چون شیخ اجرائی به گفته خویش به صورت مستقل در عرصه حضور دارند اما باید تا عید غدیر و تصمیم کلان اصلاح طلبان جهت نوع برخورد با انتخابات مجلس نهم به انتظار نشست چرا که بر خلاف اصولگرایان امروز لامرد،  اصلاح طلبان و خط امامی ها در تمامی مدت حیات فکری – سیاسی خویش حرکاتشان تحت تاثیر مسائل کلان کشور قرار داشته و به هیچ عنوان از اصول اصلی خویش عدول نمی کنند و حضور یا عدم حضورشان نیز نشات گرفته از تصمیمات کلان این طیف است.

پس تا آن زمان طیف دکتر موسی موسوی می توانند با خیال آسوده به بیعت گیری و نه یارگیری بپردازند چرا که بیعت گیری اصولی دارد که متاسفانه یا خوشبختانه این گروه آن را رعایت می نمایند. و اگر در مهرماه فرماندار لامرد و سپس مهر مشخص گردد تا حدودی می توان پازل انتخابات این حوزه را تکمیل نمود.

* روزنامه نگار / منتقد و سردبیر ماهنامه شاخه طوبی

لامردیان موفق در صنعت نفت ، گاز ، پتروشیمی

مهر ۲۱ام, ۱۳۹۰

اولین بار که در پتروشیمی بندر امام او را ملاقات کردم – بدون اینکه قبلا همدیگر را دیده باشیم – آنچنان با من برخورد کرد ،گویی سالهاست همدیگر را می شناسیم و شاید این زمانه بوده است که دو دوست را از یکدیگر جدا ساخته . از آنچه تاکنون بر او گذشته گفت ، از زمانی گفت که از لامرد رفته ولی همواره خود را با افتخار یک لامردی معرفی کرده است. از صحبت هایش می شد اوج تعصبش را به سرزمین مادریش درک کرد . او کسی نیست جز داوود حیاتی ، او که هر از گاهی در سایت تراکمه دستی به قلم می برد .

در سال ۱۳۴۹ در یکی از روستاهای بخش مرکزی لامرد متولد شد؛ در خانواده ای متوسط که پدرش همچون بسیاری دیگر از مردم شهرمان برای گذران زندگی در آنسوی آبهای خلیج فارس مشغول کار بود.

دوران مدارس ابتدائی و راهنمائی را در منطقه گذراند. در سال ۱۳۶۴ در امتحان ورودی دبیرستان شبانه روزی نمونه توحید شیراز شرکت کرد و جزو ۱۰۰ نفر اول سه استان فارس، بوشهر و کهگیلویه و بویراحمد بود که در این دبیرستان پذیرفته شد. پس از طی چهار سال دوره دبیرستان در رشته ریاضی و فیزیک در کنکور سراسری با رتبه ۷۵۳ منطقه یک پذیرفته شد و رشته مهندسی شیمی (بورسیه دانشگاه صنعت نفت) را برای ادامه تحصیلات انتخاب نمود.

پس از طی دوران تحصیل در دانشگاه، به استخدام رسمی شرکت ملی صنایع پتروشیمی درآمد و کار خود را در صنعت نفت با فعالیت در بهره برداری واحد الفین پتروشیمی بندر امام آغاز نمود. پس از چهارسال فعالیت در این قسمت و درسمت های مختلف، بعنوان مهندس فرآیند واحد برگزیده شد. پس از دو سال خدمت در اداره مهندسی فرآیند و با شروع دو پروژه بزرگ در این مجتمع با توجه به بروز شایستگی هایش به عنوان مدیر فنی این پروژه ها انتخاب گردید.

شروع فعالیت های وی در سمت مدیر فنی پروژه های “افزایش ظرفیت واحد الفین” و ” طرح استحصال اتان از گاز سوخت” در سال ۱۳۸۰ بوده است. از مهمترین مسئولیت ها و اقدامات وی در این دوره، انجام تست های راندمان واحد قبل از شروع پروژه، نظارت بر طراحی اصولی و طراحی تفصیلی پروژه ها در ایران و آلمان، انجام مهندسی خرید تجهیزات سنگین در آلمان و ژاپن، ارزیابی کیفی وفنی پیشنهادات فنی، مهندسی و سایر امور مرتبط با پروژه ها می باشد.

همزمان با فعالیت در پروژه های مذکور، وی در دوره کارشناسی ارشد مدیریت پروژه شرکت کرد و مدرک فوق لیسانس خود را در این رشته از دانشگاه معتبر گرانوبل فرانسه (Grenoble Graduate School of Business – GGSB) دریافت نمود. ایشان پایان نامه کارشناسی ارشد خود را با عنوان “علل افزایش هزینه ها و تاخیرات در پروژه های پتروشیمی” با نمره عالی تدوین نموده است.

پس از پایان فعالیتهای مهندسی پروژه ها با حکم مدیریت وقت شرکت پتروشیمی بندر امام مسئولیت ریاست ساختمان و نصب این دو پروژه را بر عهده گرفت و سرانجام تحت مدیریت ایشان دو پروژه فوق یکی با سرمایه گذاری یکصد میلیون یورو و دیگری با سرمایه گذاری ۲۶ میلیون یورو در سال های ۸۵ و ۸۷ با موفقیت به بهره برداری رسیدند.

پس از طی این دوره، ایشان به سمت رئیس برنامه ریزی و کنترل تولید شرکت فرآورش بندر امام منصوب گردید و پس از یک ونیم سال خدمت در این سمت و جمعا پانزده سال خدمت در پتروشیمی بندر امام سال گذشته به پتروشیمی پارس در عسلویه منتقل گردید و هم اکنون به عنوان رئیس برنامه ریزی و کنترل تولید این شرکت در حال انجام وظیفه می باشد.

دایره ها

مهر ۲۰ام, ۱۳۹۰

کولی بازی‌ام شروع شده بود. عادتش شده قبل از خوابیدن می آوردم کنار بالش، نکند فردا بیدارش نکنم. بیدارش نکنم دیر کند . دیر کند زنگ خورده باشد. زنگ خورده بودم پشت سرهم . چرخید. کدام سمت را نمی‌دانم. نمی‌دانم چه خوابی دیده بود.   ولی دیدم چرخیده بود. کدام طرف را نمی‌دانم. ثانیه‌هایم به ساعتم می‌رسند یا ساعتم به ثانیه‌ها . بیب بیب‌هایم به هم نزدیک می‌شوند. نزدیک نیستند در ابتدا. بی خیالش اگر شوی، نزدیک می‌شوند به هم. یک ریز می‌خوانند. دیدم می‌شنوم. احتمالا فایده نداشته که خوابیده برخاسته بود. می‌رفت اطراف دایره ای . دایره ای دوره‌اش کرده بود. دور می‌زدم. ‌می‌زدند پشت دستهایش. دستهایش را می‌دیدم توی دست مردم کف می‌زنند . می‌رفتند . می‌دیدم  دنبال دست هایش می‌گردد. بیرون رفته بودند از پنجره‌ها. دنبالشان می‌گشت. می‌دیدم. کبریتی روی صورتش می‌کشیدند گویا. دست هایش نبودند خاموش کنند.  خاموش نکردم. رسید به موهایش.  پوستش گرمایی داشت که آتش را ، آتش می‌زد. دویده دایره‌ها را.  بیب بیب هایم نمی‌گذارند به دست هایش برسد. نشست. حتما نشسته بوده که مقابلش آمد مادرش. آمدند دریاها. آمدند ابرها. خلیج فارس آمد خورد توی صورتش. سرد بود. تلخآبی می‌چکید از طره اش. دست هایش بود. پنجره‌ی باز بود. روشنی بود. نگاهی انداختم به ساعت دیواری. پی هم می‌دویدند  ثانیه‌ها . تنها گذاشتم روبه رویم را. رفتم دنبال قدم‌هایش. رفته بود سراغ یخچال گویا . صورتش می‌سوخت. لیوان شیری سر کشیده انگار . سرد بود. سردند دست‌هایش . روبه روی تلویزیون بوده شاید. دایر‌ه هایی بودند که مردم را احاطه می‌کردند. خبری بوده شاید . گفت: نیست.  گفت : نبوده هیچ وقت. روبه رویم را رها کردم . چرخید. نگاهش می‌کرد مادرش. گفته بود: همه‌ی دنیا باید بیایند بیدارت کنند . زودتر بخواب تا سیر شوی. سیر نمی‌شود گاهی.‌ بیداری و خوابی. آنقدر هوسناک است خواب  دایره‌هایی که می‌دوی و هرگز نمی رسی .  نگاهم می‌کند . نگاهش می‌رود به مگنا.  به طره های رها از مگنا . دیروز می‌چکد از این طره‌ی‌های رها،  می‌چکد عکس‌هایش، می‌چکد مجنون ، می‌چکد راههایی که از خلیج فارس می‌آیند، می‌چکد گریه، می‌چکد از گوشه‌اش تشنگی مشک . مسیله می‌ریزد از مگنا.  همه‌ی اینها را یک نفس برایم تکرار کرد. دایره ای می‌آید دوره‌اش می‌کند. چشم‌هایی که دوست دارد را  تکرار کرد. دورش نمی‌شود زد. دست هایش را گم کرده ‌است. لابد سمت مادرش نبود ه است.  از همین است که ابرها دوره‌اش کرده‌اند.  ناگهان غباری مگنا را دور می‌زند. چرخید. صدای بیب بیب می‌آید. ماشین است حتما. روی جسد او انگار رد می‌شوند صداها. تیر می‌کشد صورتش. برخاست . جلدی شلواری می‌گیرد از چوب لباسی. جین بوده حتما. پا بلند می‌کند. آن یکی را . نمی‌دانم کدام را. سفید است پیراهن. می‌ترسد رنگی را انتخاب کند . می‌گوید دوره می‌کنند آدمی را این رنگ‌ها. در آینه بود. مرور کرد خودش را. فایده نداشته حتما که من را جا گذاشت. برگشت. من را به دست گرفت . میز را دیدم که از من دور می‌شد. به تاریکی فرو رفتم . در جیب راست شلوارش حبسم کرده بود. می‌شنوم که می‌گوید: گم کرده‌ام آینه ها را.  می‌گوید: همیشه سایه ‌ها این سو و آن سو می‌برند آدم را. می‌برند پی خیال یک چشمه، یک پیروزی، یک رسیدن. به موازی رسیده بود. به  “نرسیدم به آن کفش‌ها” رسیده بود. تند می‌رفت در بیداری. در خواب. از همه‌ی پنجره ها می دیدم که رفت. سرد بود. مقابل در بوده ماشین. بوده که خزیده بود تو. راه افتاد. چرخید. عقب نشسته بود. با او  آن آلبوم خواندنی بود. در آن دست‌هایش بود که لابه لای عکسهایش ورق می‌خوردند. مردم بودند. دختری بود. ورق زده‌  زیاد. می‌گفت: دوره که می‌کنی ورق‌ها کهنه می‌شوند. رنگ می‌بازند عکسهایش. باز رنگ می‌زند به ورق‌هایش. چشم‌هایش را دوباره دوره ‌می‌کند. چرخید.  به مادرش گفته بود: سوخته است. صورتش را گفته بوده شاید.  کفشها را شاید. همه‌ی خند‌هایش را که به همین چشمها‌ی باز ختم ‌می‌شوندشاید. یا سایه‌هایی که لای همین آلبوم پی هم می‌دوند. دور ‌می‌زند جاده را. می‌چرخم. کلی سیاه کرده‌ این عکسها را‌.  او را. و باز او را ! آن کفش‌هایی که به اتاقش نیامدند را. چرخید آن طرف. کدام طرف را نمی‌دانم. دیوار‌هایی بودند که می‌آمدند. صدای بیب بیبی می‌آمد. صداها از روی جسد او می‌گذرند. می دیدم که می‌رفتیم. من لای دستهایش عرق کرده بودم.  یکی یکی پل‌ها از روی ما رد می‌شدند. چیزی گفته راننده به او گویا. جواب نشنیده داده بود. نشنیده خندیده بود. نمی‌شنوم. سیگاری می‌گیراند. دست‌هایم نبودند. نبودند که نزدم به شانه‌اش که: خفه‌ام کردی. فایده نداشته شاید.  می‌گوید بعضی وقت‌ها آرزو ‌می‌کنی کاش چیزی نگفته بودی. نگفته بود. گفته بود نمی‌تواند چشم‌هایش را تکرار نکند. نمی‌تواند خودش را بزند به نوشتن یا شعر مثلا. تکرار روایت است شعر یا داستان. می‌گفت: زخم است شعر. بعضی آدم‌ها زخمی به دنیا می‌آیند. با این زخم‌ها بزرگ می‌شوند.‌ متفاوت می‌شوند از دیگران. برای همین زخم‌هاست که مردم دوستشان دارند. دوستش دارم . حتما داشته که می‌گفته. می‌گفت: من زخم دیگرم. بروم بزرگتر می‌شوی. گفته بود: بزرگ شوم  بی دست با حلقه‌هایی که دوره‌ام کنند، زودی می‌میرم. خندیده بود به او. چرخید. مادرش نگاهش می‌کرد. بیب بیب های من باز شروع شده بود. برخاست. ناگهانی برخاست، صدای تپش‌های قلب او بود که با ثانیه‌های من جفت می‌شد. انگشتی به پیشانی‌ام کشید. انگار روشن شده باشم: در صورتم برگ‌های زردی بودند که با باد می‌رفتند. و ردیف شماره‌‌هایی که چون همیشه بی‌پاسخ مانده بود…  ساعتم روی هفت بود.

* نه داستان بود و نه شعر… و  الحمدلله نه من داستان نویسم و نه شاعر .  چیزی بود که آمد و رفت!  ۱ سال از تاریخش گذشته و من نتوانستم تغییرش دهم، … خمیر ماند. حیفم آمد خوانده نشود… کلمه‌های زیبایی دارد، به قولی عکسهای رنگی قشنگی دارد!

* مگنا برابر واژه‌ی محلی برای “مقنعه” /  “مگنا” جایی دیدم و خواندم که رایج بین زنان  زرتشتی مرکز و جنوب ایران بوده… حتا در عراق… شکل قدیمی تر مگنا شبیه شال های زنانه‌ی امروزی است اما به رنگ مشکی.  که مناسب وضع اقلیمی و فرهنگی جنوب هم هست…(برای غیر لامردی‌ها عرض شد)

کارخانه سیمان لامرد

مهر ۱۶ام, ۱۳۹۰

سالهاست که صنعت ، اشتغال ، پیشرفت منطقه و عباراتی مشابه این بعنوان نیازهای ضروری منطقه  اعلام می شود و هر فرد و گروهی که در این سالها  قصد مطرح شدن و کسب اعتماد مردم داشته است  وعده پرداختن به آنها را داده است و در عمل تنها  اثری که از صنعت در لامرد به  وجود آمده است  کارخانه سیمان  لامرد می باشد.

هر بار که از بلوار فرهنگ شهر شیراز عبور میکردم وتابلو شرکت کارخانجات سیمان لامرد را می دیدم ضمن احساس غرور از اینکه در یکی از بهترین نقاط شهر شیراز نامی از لامرد می دیدم (باتوجه به عرق و علاقه و تعصب به لامرد) از اینکه این شرکت می شنیدم این کارخانه عظیم متعلق به عده ای از سیاسیون لامرد است ناخرسند می شدم و همیشه این سوال در ذهنم بود که مدیران اجرائی و سیاسی سابق و یا فعلی لامرد این ثروت را از کجا آورده اند. بارها شنیده بودم که فلان مسئول یا بهمان نماینده چند درصد سهام دارد که به نام کسان دیگر کرده اند یا باربری و باسکول و غیره را در اختیار گرفته اند و این اخبار و اطلاعات قریب به ۵ سال است منطقه را فرا گرفته است و انکار و تکذیبها نیز موثر واقع نمی شد.

اطلاعات من مانند اکثریت مردم منحصر به شنیده های فوق بود تا اینکه در فروردین ماه گذشته بر حسب اتفاق با یکی از سهامداران عمده کارخانه سیمان لامرد آشنا شدم و در تیرماه گذشته رسما بعنوان وکیل ایشان در هیات مدیره شرکت وارد شدم.

در طول سه ماه گذشته اطلاعات کاملی از کارخانه به دست آورده و جواب خیلی از سوالها و شایعات را شخصا یافته و با توجه به اینکه شفاف سازی اطلاعات به نفع سهامداران و سرمایه گذاران صنعت شهرستان می باشد و با توجه به جو نادرستی که علیه کارخانه سیمان لامرد وجود دارد و  خیلی از مردم آنرا از خود نمی دانند و علیه آن موضع دارند در دفاع از کارخانه بعنوان وکیل یکی از سهامداران بزرگ کارخانه در این مطلب قصد ارائه اطلاعات شفاف و کاملی از شرکت را دارم تا مردم به تاثیر کارخانه بر اقتصاد شهرستان و منطقه بیشتر واقف شوند و آنرا از خود بدانند.

درسال ۱۳۸۳ عده ای از سرمایه گذاران لامردی ولامردی الاصل شرکتی را بنام شرکت توسعه سرمایه گذاری فارس تاسیس نموده اند تا بعنوان یک شرکت هولدینگ در استان فارس سرمایه گذاری نماید. در بدو امر از طرف مسئولین استان دو پروژه برای سرمایه گذاری معرفی می شود . یکی سرمایه گذاری در پروژه الیاف شیشه در شمال استان فارس(خرم بید)و دیگری سرمایه گذاری در سیمان لامرد .

در پروژه الیاف شیشه فعالیت خاصی صورت نگرفته است و علیرغم سرمایه گذاری حدود ۴ میلیارد تومانی کار متوقف است که در اینجا مجال پرداختن به آن نیست.

در سال ۱۳۸۳ شرکت کارخانجات سیمان لامرد در اداره ثبت اسناد و املاک شیراز به ثبت رسیده است و ۱۰۰ درصد سهام آن متعلق به شرکت توسعه سرمایه گذاری فارس می باشد. سهامداران شرکت توسعه سرمایه گذاری فارس موسسات و شرکتهای متعلق به آقای حاج علی صراف و فرزند و همسر ایشان (تبعه کشور کویت)به میزان ۳۷٫۵ درصد ، موسسه حبیب علی متعلق به آقای حاج حبیب خسروی (تبعه کشور بحرین)به میزان ۱۲ درصد ،آقای سیدمحمد (مهدی) هاشمی به میزان ۱۶٫۵ درصد ،آقای حاج اسماعیل قادری و شرکت دریاساحل که متعلق به وی می باشد ۷ درصد، آقای علیمراد عبدالهی که اهل اوز هست و مقیم کشور قطر است میزان ۷٫۸ درصد، آقای حاج عبدالرضا غافری به میزان ۵٫۵ درصد ،آقای عبدالله سادون که لامردی الاصل می باشد و از بستگان آقای غافری است به میزان ۵٫۵ درصد،آقای دکتر محمدناصر رضائی که جهرمی الاصل و ساکن شیراز است ۵٫۸ درصد، آقای جاسم السقای (تبعه کشور کویت) ۳ درصد، شرکتهای غزال طلائی و آتی ساز جمعا قریب به نیم درصد می باشند. که سهامدارن مذکور میزان چهل سهم از ۲۳۴۰۰ سهم که حدود هجده صدم درصد می باشد را بعنوان پاداش به آقای حاج قاسم رفیعی داده اند که تاکنون به ثبت نرسیده است.

با توجه به مراتب فوق اتهام سهامدار بودن خیلی از افراد سیاسی و اجرائی  که در این سالها مطرح شده است نادرست می باشد و بهتر است این ذهنیت هم در مورد کارخانه و هم در مورد افراد سیاسی و اجرائی اصلاح شود.

کارخانه در ۱۸۰ هکتار زمین واگذار شده از طرف اداره منابع طبیعی احداث شده است که ۱۲۰ هکتار از ۱۸۰ هکتار تاکنون محصور شده است.

جهت احداث کارخانه ۱۸۳ میلیارد تومان بصورت ارزی و ریالی هزینه شده است که میزان ۳۰ میلیون یورو بصورت ارزی و ۶۷ میلیارد تومان بصورت ریالی از طریق بانک سپه تسهیلات پرداخت شده است که ۴۷ میلیارد از ۶۷ میلیارد از محل  اعتبارات بنگاهای زودبازده  بوده است.

تجهیزات و دستگاههای بکار رفته در کارخانه اروپائی بوده و از کارخانه های منحصر بفرد کشور است که تمام تجهیزات آن اروپائی است و با تولید حدود ۴۵۰۰ تن سیمان در روز بزرگترین کارخانه سیمان جنوب کشور خواهد بود.

قرارداد ساخت کارخانه بصورت کلید تحویل با شرکت خدمات مهندسی سیمان فارس خوزستان ces منعقد شده و قرار بوده به مدت سه سال (۱۳۸۳ تا ۱۳۸۶) با هزینه ۶۷ میلیارد تومان ریالی و ۳۰ میلیون یورو ارزی ساخته شود که با توجه به عدم اتمام آن در سال ۱۳۸۷ الحاقیه ای به آن زده شده و مبلغ ریالی به ۱۰۱ میلیارد تومان افزایش یافته واین افزایش مشروط بر این شده است که تا تاریخ ۱۳۸۸/۷/۱ کار ساخت کارخانه به پایان برسد. که تاکنون به پایان نرسیده است و حدود ۹۹ میلیارد تومان از ۱۰۱ میلیارد به پیمانکار (ces) پرداخت شده است.

به علت پایان نیافتن کارخانه در موعد مقرر و بعضی مسائل دیگر اختلافاتی بین سهامداران و تیم مدیریتی ایجاد شد که در پی آن  آقای رفیعی و تعداد دیگری از مدیران کارخانه  استعفاء نمودند که با پذیرش استعفاء آنها از اول شهریور تاکنون  با کارخانه قطع همکاری نموده اند و  اکثریت سهامداران با تعیین هیات مدیره جدید در شرکت توسعه سرمایه گذاری و تغییر در هیات مدیره شرکت سیمان و تزریق منابع مالی جدید سعی در پایان کارخانه و تولید سیمان را دارند. و با اقدامات انجام شده از ۷شهریور کار تولید کلینکر شروع شده و روزانه ۳۰۰۰ تن کلینکر تولید می شود که تمام آن توسط کارخانه سیمان فارس نو و سیمان فارس شیراز  خریداری شده است و تصمیم داریم بخشی نیز به کشور عراق صادر نمائیم. و با برنامه ریزهای انجام شده ظرف دو ماه آینده آسیاب سیمان کارخانه راه اندازی خواهد شد و کار تولید سیمان شروع خواهد شد.

تاکنون هیچ حسابرسی از شرکت صورت نگرفته و هیچ شکایتی علیه کسی مطرح نشده است و بحثهای موجود در جامعه گمانه زنیهای شخصی افراد است که علت آن به عملکرد نادرست مدیران سابق بر می گردد. زیرا با حرکت دادن کارخانه که یک کار تولیدی و عمرانی است به سوی سیاست ،باعث شده اند مخالفان سیاسی اشان امروز چنین بحث هائی را داشته باشند و طبق  شیوه  نادرست موجود در سیاست رقیب را به هر قیمتی از رده خارج کنند.

شاید تصور و توقع بر این باشد که من هم به شایعات دامن زده و با توجه به نزدیکی به ایام انتخابات جهت تخریب کاندبدای خاصی همسو شوم و یا حداقل با سکوت خود به مطالب که عنوان می شود مهر تائید بزنم . اما با توجه به اصول اخلاقی که برای خود دارم  لازم  می دانم موارد ذیل را اعلام نمایم.

اولا در زمانی که  وارد حرفه وکالت شدم با خود عهد بستم که  به هیچ کس از دریچه سیاست نگاه نکنم .و برخلاف تصورات عده ای فردی سیاسی نیستم و کارهائی که تاکنون انجام شده است سیاسی نمی باشد.

ثانیا من هم مانند خیلی از افراد دیگر به حقوق بالای آقای رفیعی و پاداشهای کلان در حالتی که کارخانه در حالت ساخت است و تولید و سود ندارد انتقاد دارم. من هم مانند خیلی از افراد دیگر به نحوه و مدیریت شرکت و بکارگیری نیروها انتقاد دارم و به فضای بسته کارخانه و شرکت و استفاده سیاسی از کارخانه  و تبدیل سهامدارن به دو  یا چند گروه و جناح انتقاد دارم و انتقادات مدیریتی بسیار دیگری وجود دارد که حضوری نیز به آقای رفیعی عرض کرده ام.

اما کار بد از هر کس سر بزند بد است. تهمت و افترا و اعلام مطلب قبل از اثبات در محکمه و تخریب شخصیت افراد از هرکس سر بزند نادرست است. یکی از انتقاداتی که سالها داشته ایم این بوده است که عده ای در گروه سیاسی حاکم بر لامرد ( خودسر یا با هماهنگی) برای از صحنه خارج کردن رقیب هر اتهامی می زنند. به راستی هم تاکنون چنین بوده است و برای خارج کردن رقیب از میدان  اتهامات اخلاقی و سیاسی فراوانی زده اند ولی آیا درست است ما هم مانند آنها عمل کنیم؟ به همین علت بهتر است فضای تهمت در جامعه از بین برود و اختلاف حساب و سلیقه ای که هست نیزسعی داریم با گفتگو حل نمائیم.

ضمن این هشدار به همه دوستان  که انسان هرگونه رفتار نماید شک نکند که همانطور نیز با وی رفتار خواهند کرد وبه همین علت نباید از مسیر انصاف خارج شویم لازم است  اینجانب بعنوان یک مطلع اعلام نمایم تاکنون هیچ شکایتی از طرف شرکت یا سهامدارن علیه هیچ شخصی مطرح نشده است و  بهتر است مباحث موجود پایان یابد.

ایجاد جو اختلاف و این مواردی که در جامعه منتشر می شود  تیغ دو لبه ای است که شاید یک طرف آن نابودی رقیب باشد اما روی دیگرش سلب اعتماد سرمایه گذاران جهت سرمایه گذاری در شهرستان و منطقه است.  به نظر من کارخانه سیمان لامرد آینده شهرستان را متحول خواهد کرد. علاوه بر اشتغال مستقیم حدود ۴۰۰ نفر در کارخانه و معدن و شرکتهای پیمانکاری دیگر فقط به این نکته توجه نمائید که روزانه حدود ۴۰۰ تریلی یا بونکر سیمان از کارخانه  خارج خواهد شد. چنانچه طول هر تریلی را ۱۵ متر فرض کنیم  مسافتی به طول  ۶ کیلومتر اشغال خواهد شد( دغدغه مشکلات ترافیکی آن را بارها به مسئولین اعلام نموده ایم). علاوه بر آن روزانه ۱۰۰ کامیون باید مواد اولیه و غیره را به کارخانه حمل کنند که در آینده ای نزدیک حدود ۷۰۰ تا ۸۰۰ کامیون ،تریلی و بونکر مورد نیاز شهرستان می باشد که ۴۵۰۰ تن سیمان تولیدی روزانه را منتقل نماید. چنانچه برای هر کامیون یک راننده و شاگرد در نظر بگیریم حدود ۱۶۰۰ نفر شغل ایجاد خواهد شد علاوه بر آن این میزان کامیون ضرورت داشتن پمپ بنزینهای دیگر،تعمیرگاهها ،تعویض روغنیها، باربری ها و دها صنف و شغل دیگر  را چند برابر می کند.

هرچند عملکرد مدیران سابق باعث ناراحتی سهامدارن شده است اما بحث های موجود به اندازه کافی بر روی اعتماد سرمایه گذاران تاثیر گذاشته و بهتر است صنعت وامور عمرانی شهرستان را سیاسی نکنیم زیرا سرمایه گذار در فضای سیاسی وارد عرصه نمی شود و اتباع کشورهای عربی هرچند ایرانی الاصل هستند اما در مسائل سیاسی منطقه  موضعی نداشته و از اینکه شخصی بخواهد از آنها در جهت مطامع سیاسی خود استفاده کند ناراحت می شوند. در حال حاضر حاشیه برای کارخانه سیمان بسیار بد است و تمام سعی ما بر دور شدن حاشیه هاست و تمام تمرکز افرادی که در حال حاضر امورات را در دست دارند بر پایان کار کارخانه و تولید سیمان است و ان شاء الله در آینده با حسابرسی دقیق سعی خواهیم نمود حقی از کسی ضایع نشده و مسائل و مشکلات مالی مالی موجود را به طریق درست حل نمائیم.

یادش بخیر، یاد روستایم

مهر ۱۵ام, ۱۳۹۰

یاد آن آبادی زیبا بخیر               خانه های خشتی گیرا بخیر
یاد کوه و درّه و دروازه اش           گله هایش در دل صحرا بخیر
یاد لفظ و گفتمان مردمش             یاد شعر و شروه ی محیا بخیر
موسم تَش، بادگیر کاگلی            کیچه های گپتر از دنیا بخیر
یاد عشق وعاشقی دل بردنِ          بیت همرایِ نی و شَروا بخیر
یاد خوشحالی مردم در بهار         حین بَر آوردن گشخا بخیر
پا پتی دنبال توپای لَکی        بازی دِه دومن و بالا بخیر
یاد خِرّ و خِرّ هاسک، آرذ جو        نون خوش بی منت نون‌با بخیر
یاد آن زحمت کشان داس دست    غله چینی، چاس در گرما بخیر
یاد مرحوم حسین بازیار             چیدن دمباذ ری مُخا بخیر
یاد تجار عزیز چارودار             تو دل کُه بُرذن کالا بخیر
یاد نودین، دَم بگیر خارخَجُم         مار دور گرذن مُلّا بخیر
یاد بادگیر، یاد سرپوش خزو         کولیای سایه‌ی کورا بخیر
یاد کوه و کهره اشکال جُمیل        آب خَهن و سایه‌ی بن ها بخیر
یاد برنو، کشتن چند غوچ نر        گوشت تازه، ری تشِ برپا بخیر
صُح شفق هی‌جار می‌زد ماین! ماین!      پشتِ خر خندان،  مَح مُلّا بخیر
یادجُنگه‌ی گاچه‌ی چاه تقی             او کشیذن با دَلو از چا بخیر
یاد زیر وَرتَخ بیغوله ها               چاخ و چیخ بچه بُنجیرا بخیر
یاد صوت واخ و ویخ توره‌ها        موقع سر کندن مرغا بخیر
یاد کوچ سید مرغیزه ها               پیلیسیرای بُن تیرا بخیر
یاد نِهره، پیله‌ی دو با نِمِشک           ماسِ هیلنگا سر درتا بخیر
فصل پاییز و مُخِسّون و کپر           یاد خشکو خوردن و خرما بخیر
یاد گِوزه، یادِ نون مهوه‌ای             یاد اوماین خاگی، شُلّا بخیر
گوشت میکرذیم دار از پشت بون       یاد میلاخ پر از حلوا بخیر
یاد تارِ زیرِ طاقِ مشکلون        مِهر ناذَن بَر دَر مَشکا بخیر
یاد عباس دلیر برکه زن          سنگ با ساروج اوبندا بخیر
یاد آن زن های شیگر در خلیج         گریه خیز پای مختک ها بخیر
روزه ماه مبارک، جوشن و ذکر کبیر         هم‌نوا با سوز خلّصنا بخیر
پشت روزه، شب نشینی تا سحر        رشتکوی آخر شب ها بخیر
یاد زن های سحر خیز و صبور         یاد پترین و تک و مکنا بخیر
یاد پخش پول و نُقل و چاکلیت         در حنابندون سَرِ دوما بخیر
وقت عیش و موقه‌ی کاغذ گیرون   اسب زین و میجر کاکا بخیر
پای حجله در شب عیش عروس    خرما چسپوندن دِل درتا بخیر
دور هم از نو قرار واطلبون     آن نماهنگ کِل زن‌ها بخیر
چون محرم می شد و ماه عزا         اشک و شیون جا به جا برپا بخیر
چوشیِ با سوز حاجی مَحذاجی   بر مشامم می رسد هر جا بخیر
صف به صف مردم روانه تا شبیه            اسب سیذ اِورَیم و تاسوعا بخیر
صبح عاشورا پلیل مَهوه‌ای          در خاکسون ظهر عاشورا بخیر
عصر روز دَه، ماوین خیمه گه           خاک، نذر لای خنجرها بخیر
فصل پاییز و مُخسّون و کپر            پای مخ، پش ورکروندن ها بخیر
سُوز سرما، شو زمسّون پای چاله    آتش سرگین و پشکل ها بخیر
جفت می آمد چو سالی گاچرون     سبز می شد کوه و برزن ها بخیر
یاد بشکار و پاخه در موقعِ           باد کوش و موسم سرما بخیر
گُهره‌ای همپای هم فصل جُورین          غلّه بیزی پای خرمن ها بخیر
اوج چلّه شی لحاف پنبه ای            یاد گپ های شو دیبا بخیر
روز و شو در خانه‌های یکدگر           یاد درب باز منزل‌ها بخیر
یاد قلب صاف و پاک بیخه ای       یاد بی غش بودن دل ها بخیر
شعر واعظ می‌کند از بخت بد          شهری آواره ی تنها بخیر

پاییز سال ۹۰

هنرمند لامردی، نماینده استان فارس در کسب عنوان مقام دوم جشنواره کشوری هنرهای تجسمی امام رضا (ع) شد

مهر ۱۵ام, ۱۳۹۰

 

به گزارش روابط عمومی اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان لامرد، در آئین اختتامیه هشتمین جشنواره هنرهای تجسمی امام رضا (ع) که شامگاه پنجشنبه ۱۴ مهرماه سال جاری در مجموعه فرهنگی و هنری حافظ برگزار شد، سرکارخانم فاطمه عباسی هنرمند لامردی توانست در رشته نقاشی مقام دوم را کسب نماید.

 

بر اساس این گزارش هیئت داوران در رشته نقاشی هشتمین جشنواره ملی هنرهای تجسمی امام رضا (ع) متشکل از حسینی راد، کفشچیان مقدم و اسلمی، سرکارخانم فاطمه عباسی شرکت کننده از شهرستان لامرد فارس را شایسته مقام دوم معرفی نموده و دیپلم افتخار، تندیس جشنواره و مبلغ دوازده میلیون ریال به ایشان اهداء نمودند.

 

اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان لامرد افتخار کسب مقام دوم کشوری جشنواره کشوری هنرهای تجسمی امام رضا (ع) توسط سرکارخانم فاطمه عباسی را به خانواده وی، هنرمندان و اهالی هنردوست شهرستان لامرد تبریگ می گوید.

 

گفتنی است این هنرمند ضمن حضور فعال در کلیه جشنواره های ملی و استانی توانسته است در پنج سال اخیر افتخارات مهمی در رشته هنرهای تجسمی برای این شهرستان رقم زند. این اداره ضمن همکاری و مساعدت در خصوص حضور و ارسال آثار ایشان در کلیه جشنواره های استانی و کشوری، موفقیت نامبرده را در تمامی عرصه های زندگی از خداوند متعال خواستار است.

قابل توجه اعضای نظام مهندسی

مهر ۱۲ام, ۱۳۹۰

احتراما” به استحضار می‌رساند دوره‌ی آموزشی نظارت بر سازه‌های بتنی روز چهارشنبه ۱۳۹۰/۷/۱۳ ساعت ۱۸ لغایت ۲۰ توسط مهندس هادی نیکرو در سالن شبکه بهداشت شهر مهر برگزار میگردد. لذا از تمامی اعضای نظام مهندسی شهرستانهای مهر و لامرد، مهندسین ناظر دو شهرستان و تمامی کسانی که در دفاتر نقشه‌کشی و مهندسی به طراحی معماری و محاسبه‌ی سازه اشتغال دارند، جهت شرکت در این دوره‌ی آموزشی دعوت بعمل می‌آید.

اضافه می‌نماید در پایان دوره، تمامی شرکت‌کنندگان در ضیافت شامی که به همت اعضای نظام مهندسی مقیم شهرستان مهر تدارک دیده شده است، حاضر خواهند شد.
دفتر نمایندگی نظام مهندسی شهرستانهای لامرد و مهر فرصت را مغتنم شمرده، از کلیه همکاران در شهرستان مهر به خاطر برگزاری این دوره آموزشی و پذیرایی از میهمانان مراسم، تشکر و سپاسگزاری می‌نماید.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

به استحضار مهندسین ناظر مسکن مِهر شهر لامرد می‌رساند، جلسه‌ی مشترکی با مسئولین مسکن مهر لامرد در تاریخ سه شنبه ۱۳۹۰/۷/۱۲ ساعت ۲۰:۳۰ در محل دفتر نمایندگی نظام مهندسی برگزار خواهد بود.

حضور ناظرین محترم در این جلسه الزامی است.

بسم‌الله، شوم… (شب دوم-بخش دوم-خانه‌ی یوسف)

مهر ۱۱ام, ۱۳۹۰

در حالی که نیم ساعتی می شود افتاب مهرماه در سبخی غروب کرده است و سیاهی شب سایه اش را بر روی دِه گسترانیده، مهمانانِ یوسف همگی در خانه‌ی منزلی نشسته اند و از هر دری سخن می گویند. یوسف هم یک پایش در منزلی‌ست و پای دیگرش در مُدبخی.‌ الهام در حالی که به دیوار تکیه زده، به قاب عکسهای سیاه و سفید و رنگی قدیمی که در طاقچه، کَطار چیده شده اند، خیره شده است. دو کهلون توسط یوسف چاک شده که یکی از انها بین ابول و مندنی در رفت امد است و دیگری جَمِّ دی منصور است و او هر از گاهی و از روی کیف، فُرُکی به ان میزند. یوسف هم با کمیصِ صورتی رنگ و شلوار پارچه ای سیاهی که بر تن کرده، بد جوری جلبِ توجه می کند در حالی که نصف شیشه‌ی عطر هم روی پیراهنَش خالی کرده که  براحتی می توان رد ان را در جای جای پیراهنش دید. او در اخرین تلاش خود قبل از سِرو دِسِر با فلاسک چای در یک دست و سینی و استکانها در دست دیگر وارد منزلی می شود…

یوسف: « خیلی خوش اومدیت. تاجی اَ ری سرِ مو نهادید. بخشیدن با خوتونِن که یه کمی معطل آویذید. اگه کهلونها جواب وانیَذه بوگوید. دو تا سر گهلون آماذه تماک توش نَم نهاذم اُ یه چاله‌ی هم وسط فذا پر خُلگِن.»

دی منصور:« تو بیو یه دَیکَه‌ی پَهلی ما بشین دَی، ما هیچَکی نمی خَیم. گی کهلون اَ دسستِن، گَی چای اُ اِسکان تَ کولَن، ما هنیذا شَروَتا هم وانخورذَیم.»

ابول : « دی منصور کاری شَ نذاشتهَ‌وَ بینُم سر انجامِش میخا اَ کا برسونه.»

الهام : « آقا یوسف تو رو خدا بفرمایید یک کم خستگی در کنید. به خدا خیلی شرمنده شدیم. راستی این کادو هم برای شما گرفتم،ناقابله»

یوسف ( در حالی که کاغذِ کادوی الهام را همانجا وسط منزلی شِر می دهد ): « دستِت درد نکنه الهام خانُم، برِ چرا ایطو کِرذَی؟»

الهام :« چیز قابل داری نیست. والا خیلی فکر کردم که چی بگیرم که شما خوشتون بیاد. خیلی انتخابِ کادو  واسه آقایون سخته. تنها چیزی که به ذهنم رسید که بشه از اون استفاده کرد، وسایلِ شَیوینگ بود مثلِ جیلِت، اَفتِر شَیو و بیفُور شَیو… »

ابول : « ایی چِشَه ایی چیا؟ یوسف سر در نمی یاره کَموتا اول بزنه اَ صورتش، کَموتا بَعذَه بزنه، ایی فَکَط یه تیغِ سوسماری بذه تحولیش اُ یَه صَهبونِ کالِبی، بعدش هم آدکُلانی بزنه کف دَسِش اُ چَلَهپَ چَلَهپ بزنه اَ صورتش»

دی منصور : « دَی! مُو هم دو روذی نِهره زدم، یه سطلی کوچیکَکی نِمِشک توش در اومَذه، بَرِت  آوردم.یه نیم کیلویی هم خُشکو دارُم. بیو دَی! مَ واسون بنه تو ثلاجه که نمشکا اُو وایوو. »

یوسف : « دستِت درد نکنه دی منصور، خدا زیادِش بکنه . دست تو هم درد نکنه الهام خانم، انشالله عروسیت  برقصُم»

مُندنی ( که نیم ساعتی می شود در خیپه رفته است و فقط کهلون می کشد ): « بیا یوسُف، ایی دمپای اَلمِطراشِن. اَ خارج برُم فِرسُندَن، کوکِ پای خوذُم نویذ، برُم گپ بیذ، آوردُم برِ تو، ولی پای تو هم نه پان، کَذه کَورِ بَچَه‌‌ی مدرسه‌ی هه.گمون نکُنُم کَذِه پات بوو»

یوسف : « حالا خو کاری نذاره، پام خو نگریخته. شَه پا میکنُم بینُم چطوریِن… ( دمپایی را می پوشد و یک دور، دور خانه می زند و جَسّی هم با ان می کند) … یه کمی برُم تَنگِن ولی مشکلی نذاره. دو کشَه که تا چَهشَرَف باش پیاذه بُرُم اُ بیام، جا وایسونه. دست درد نکنه خالو خوبو»

ابول : « خاهِش تونَه دارُم دَس اَ دُمِ ایی کوتا بکنید تا بره پیش خوراکِش آماذه بکنه، وِلِش بُکُنی تا صُح هم هَیجا میگَرذِه»

دقایقی بعد- مدبخی یوسف

ابول: « در مدبخی یوسف هستیم تا در مورد پیش خوراکِش توضیح بده که چه کِرذه … خُب اقا یوسف، اول بفرما بوگو اوو  تَشتِ سُرخو چِنِن ؟  بُشکابای رنگینکی هم خُو کَطار شون نُشُندَی وسطِ مُدبخی.»

یوسف : « تشت سُرخو سلمُ ماسامِن،گه گومون سَلما تو تشتِ ماسی وارِختم که خوب نَم بِوَره. رنگینک‌آم هم که پیش پای تو آردِش وارِختَم که گرمی گرمی با داریچنی اِسم مهمونام ریش بنویسُم »

ابول :« حالا اسمشون ریش ننوسیی دیگه تو کُمِشون نَیره؟… میگُم خومونیم ایی سلیکه ها کَی تو یاد گرفتی؟… تو که بیسُ‌چار ساعت جات اَ تو کُهَکِن، سنگ بارِ ترکتول میکنی. »

یوسف : « خالو مو ده روزِن سر کار نرفتم اَ تو اردو آمادگی‌یُم، دارُم تمرین می کُنُم. سه چهار روز خونه‌ی داذامون مرضیه، دو-سه روز خونه داذای ای‌یَکی مون رُکّیه، طباخی میکرذَم، ذومسّه ها پهلیم وَیمِساذَن تکرارُم می کردَن. مگه ایکذَه چی مُو خراب کرذم، به اندازه‌ی یه کَهره‌ی، گوشت پامال آکرذم، سُه تا پاتیل سُذُندَم، فکط چهارده-پونذه کیلو آلو اُ تماته حروم آکِرذَم تا رَوون آویذَم.»

ابول : « حالا خذا بُکُنه مالی واوی. یَه چی نذرِ سید شوکور بُکُن که خُذا رَحمی تَ بُکُنه»

دقایقی بعد- منزلی یوسف

یوسف در دو مرحله و بدون اینکه اجازه بدهد کسی کُمکَش بکند، معجومه‌‌ی حاوی استارتر را می آورد و در سفره می چیند.

یوسف : « دی منصور بی زحمت هامو بُشکابِ جلو‌ئیت رَد بُکُن بر خالو مندنی که هر که اسمش ری بُشکابِش با دارچینی نوشته»

مندنی ( زیر لب و در حدی که فقط الهام که کنارش نشسته، بشنود): « نه ایی خُنُک بازیا چِنِن که ایی در میاره. مُو مرد نیذَم ایکذَه خالاسَه بوو.»

الهام : « آفرین اقا یوسف. فکرش هم نمی کردم از این کارا هم انجام بدید. اگه اشکالی نداره میخوام از بشقابم با موبایل یه عکس بگیرم واسه یادگاری داشته باشم»

مندنی : « ایی همی کار کرذه که تو عکس شَه بیگیری، دیگه سوال نمیخا بیگیری.»

مهمانان حین خوردن استارتر :

دی منصور : « بنازُم یوسف که سلیکه اَ خرج داذَی مغز گردو هم توش کرذی. دفَه‌ی دیگه خاسی درست بکنی دَی، آردش یه کمی بیشتَه سرخ‌آکُن. یوسف نه عیالِت ا َ کان دی؟»

یوسف :« اَ کا؟! خونه‌ی باشون. مگه میوو خوب تا بد شَ بوگویی. تا چی شَ گفته‌ی بخچه‌ش شی چِلِشِن اُ  رَهسَن بَرِ خونه‌ی باشون»

الهام : « چرا آخه؟ شما که خیلی ادم خوش اخلاق و خوش برخوردی هستید»

مُندنی( یک چِشمَک برای ابول می زند): « خالو! بِهِل تا مو تَ بُگُم . همی‌یای که با مرذُم خوشُ دِش می کُنِن اَ تو خونه‌‌ های خوشون عینِ صدّامِن. مُ نیفَهمُم ایی زن اُ بَچَه  چه گناهی کِرذَن؟!»

ابول : « یوسف! ایی که دیگه غصه نذاره خالو. چی که فراوونِن، زن. رِخته عین سنگِ دَمِ دَرَه. یه تاکسی دَربَس بُکُن، تا مو، اُ خوذِت، اُ دی منصور هم جای دَیتون، صُح گَه می ریم سیمَکونِ جهرم زنی سیت کَرار میذیم تا ظهرَم وامی‌یَم. پاک اُ پاکیزه»

مُندنی: « حالا خو ماشین جا داره، هر موکَع خاسیت برید خبرِ مُو هم بدید تا مو هم همراتون بیام یه حرف خیری بزنُم»

دی منصور: « بوشَ اَ دِلُم. نوو میخام که هر چی مَرذِن تاکِ تِلکِ هَمِن. اَصتَهی که مو پا اَ پا واسونُم برِ ایی کار. ذَیفُو ۴ تا بَچَه‌ی گُت داره. یوسف! گول ایی  شیطون‌آ نخوری دی! تَ چاله‌ی سیاه میشونِن»

الهام (با چهره ای بر افروخته و رو به ابول) : « واقعا براتون متاسفم آقا ابول. بجای اینکه فکرتون رو متمرکز کنید که یه راه خوب پیش پاشون بزارید که آشتیشون بدید و مشکلشون رو حل کنید، دنبال زن واسه اقا یوسف میگردید؟ بجای اینکه نجاتش بدید می خواید بندازیتش تو چاه؟ چرا شما مَردا همیشه حَقّو به خودتون میدید؟»

مُندنی :« حالا خالو ابول! شما می خَید برید، برید خالو.  مُو  نَه  سینَتون نمیارُم. حکیکَتِش ما یَه کمی جَرِّ زمینامون داریم، شایدی نتونُم همراتون بیام. شما برید»

ابول : « دختر خالو چَه چِنِن؟ بِرکَه چِنِن؟ ما کا  اِفساد کِرذَیم؟ ما داریم رَه جلو پاش مینیم که مُشکِلِش حل بکنیم. حالا ایی یوسف هم شایَدی مِثِ هَمو مرذَک سُه زنی که اَ تو تلوزیون اومَذ، مَیلِش کَشیدَه‌وو. حالا تو راه بِختری سراغ داری بفرما خالو. ایی یوسُف، زنش هم خو نگریخته… »

نهایتا با تمام کش و قوس های فراوانِ پای سفره، مهمانان استارتر را می خورند و یوسف هم که بدجوری تو خیپَه رفته، بعد از جمع آوری کاسه -بُشکابها راهی مدبخی می شود.

دقایقی بعد- مدبخی یوسف

ابول : « خُب اقا یوسف… ( یوسف حرف ابول را قطع می کند) »

یوسف : « اقا یوسُف اُ درد.  آقا یوسُف اُ رنج. آقا یوسف اُ  آذارِ گرمی. حیفِ زحمت‌آی بر باد رفته‌ی مُو! پیرِخر! ایی چه مَثَلی بیذ که تو پای سفره کشیذی؟ حالا مُو هَمو روذ، اَ ری بون، اُ ری حسابِ خوذحالی یَه مَثَلی هَمرای تو کشیذُم، تو بایتی بی‌یَی ایی مَثَل اینجا واکَشی؟ تا پیشَی که تو ایی فتنه اَ پا بُکُنی همه چی خوب بیذ… میفهمُم که نمره‌ی کامِل اَ مُو می داذِن. دیذی خو الهام چِطو چِش سُرخَکی هَمرام باخت ؟ حالا شاید دی منصور دلش برُم بسوذه یَه سِهُ-چاری اُم بذه ولی می فهمُم که ایی الهام صِفرَم اُم نَیذه. تو با هامو سَفکَلِ بی دندون کار مو خراب کرذید.»

ابول :« همیشه نظرت سوی خذا بوو. خَیرِن انشالله، تو هم خوذِت نگرون نکن، ایی مَثَل اَ تو کَپِ مُو در اومد، چکار اَ تو داره ؟ نیسه حالا خوذِت هم مُت‌مُتِت نی!»

یوسف: « حالا که کارِت کرذَی، گِل مَ واداذَی؛ نظرُم سوی خذا بو!»

ثانیه هایی بعد – منزلی یوسف ( یوسف وارد منزلی می شود در حالی که دارد با موبایلَش وَر می رود صدایی شبیه زنگ موبایل از گوشی‌اش در می اید و شروع به صحبت کردن با صدای بلند  میکند).

یوسف ( در حال راه رفتن در منزلی و صحبت کردن با موبایل!) :« سلام بر نرگس خانُم. احوالِت چطورِن، خانُم ؟ ایکذَه دِلُم بَرِت تنگ آویزه که دیگه مَگو. خیلی اینجا جات خالی‌یِن… همیشه گفتَم خدا یَکی، زن یَکی… حالا فردا میام دنبالِت بیو  وایُوو سرِ خونَه اُ زِندَه‌یت… »

یوسف خداحافظی می کند و گوشی را قطع می کند :

یوسف : « زَنُم بیذ. نرگس خانم.  خیلی سلامتون رسوند. مخصوصا سلامِ دی منصور اُ الهام…»

دی منصور : « خذا یارِش بوو  دی. تَنِ بَچَکاش سالم بوو»

الهام :« سلامت باشند. ایشالله همیشه همینطور با خانُمِت مهربون باشی»

یوسف از منزلی خارج می شود  در حالی که ابول و مندنی همینطور که خُشکِشان زده و کَچِشان دَراه آمده به یوسف نگاه می کنند.

دقایقی بعد- منزلی یوسف

ابول : « خُب، تا اینکه غذای اصلی اقا یوسف آماده بشه، توی این فاصله یوسف می خواد یه برنامه فان و سرگرم کننده برای مهموناش ترتیب بده. خُب اقا یوسف، بفرما بینُم چه داری؟»

یوسف : « خاا. مو حالا یه برنامَه‌ی دارُم که هم یَه کمی رَه میرید، پاتون نَرم آیوو، هم رنگینک‌آ  اُ سَلمُ ماسا شی وایشینه برِ خوراک اصلی . حالا بینُم می تونید بفهمید مو چه برنامه‌ی دارُم»

مُندنی : « والا ایی اَفتُوَه‌ی که دَسِ تُنِن حتما میخَی بیری مستراح، ما هم بی‌یَم پَسِ در وَیسیم  بَرِت شَپ بزنیم »

الهام : « میگَم چه بوی نفتی پیچیده تو اتاق ؟ واقعا نمیتونم حدس بزنم میخای چیکار کنی اقا یوسف؟»

دی منصور : « هاموو شیشه‌‌ی نوشابه‌ی گمونُم هَلِ گَنّو داخِلِشِن. یوسف نکنه میخَی مِثِ پیشتَرا، تو عروسی‌یا، نفت اَ تو کَپِت بکنی اُ تَش اَ در بیاری؟»

یوسف : « حکیکَتِش گفتُم چراغ شار‍ژیم واسونُم، یه نوار شَروه‌ی شوخی هم ببینیم اَ ری ضبطِش اُ پاپاکو بریم تا دومَنِ کَهله‌ی خولوم عَولا، اَو تو کَلَه‌ی عَکرب بکنیم، عَکرب در بیاریم. خیلی عَکرَبِ خوبی داره ماشالله. هر دَه تا کَله‌ی که اَو توش بُکِنی هیچی که توش نَوو  هَشتاش عَکرَب داره.»

الهام : « پس اون نفت دیگه واسه چیه ؟»

یوسف : « هیچی! عَکرَب که در اومد دورِش نفت میریزیم اُ تَش می زنیم، عَکرب وقتی بیوینه راه فراری نذاره یکی وایوَره ا خوذِش او  اَ خوذِش میکُشه. خیلی آواذی‌یِن الهام خانم. بَچَه که بیذیم کارمون هَی بیذ.»

مندنی : « حالا خوبِن!  مُو شنیذَم که میگُن کُهِ چَهشرَف مارِ خوبی داره. نظرت میگیره یه تَنکَر اُویی واسونیم اُ بریم مار در بیاریم؟!»

ابول : « مو میگُم بریم تو گِهزا بُنجیر در بیاریم، مُندنی هم میکُنیم سرِ گِز پیلیتَه در بیاره؟» ( صدای خنده‌ی مهمانان و مخصوصا قهقه‌ی یوسف در منزلی می پیچد» (مُندنی چِش سُرخکَی به ابول می بازد)

دی منصور : « هر گِلی می خَی از خوتون واذید، واذید. مو اینجا میشینُم، ایی دُختَرَکو هم نَمِهلُم یَه بِدِس مَ دیر آوو. بیا اونجا عَکرَبِش بزنه که سُه مَنِن؟ عَکربِ صحرا هم خو، نه عَکرَبِن. اَ هر که زد تَکُ وَک میکنه. یوسُف ! تو هم برو نفت‌آ واریذ اُ بیو همیجا بشینیم گپِ شُو وازنیم که  خوشتَرِن»

یوسف : « پَروآ نی. مو میخوام اَ شما خوش بگذره. حالا که ایطورِن اِمشو اَ تو دِه عروسی‌یِن. اِتون میوَرُم عروسی.»

دی منصور : « هااا . ایی بله. همه با هم میریم عروسی، هم دِلِمون واذآیوو، هم آواذی‌یِن.»

الهام: « چه خوب، عالیه، بهتر از این نمیشه واقعا.اگه میشه وایسیم تا وقتی که عروس رو بیارند که ببینیمش»

مندنی : « حالا خُو تا عروس بیارِند مکافاتی‌یِن. مِثِ پیشتَه که نی عروس اَ سوار خر بیارِن اُ سوارِ ترکتول. ایقد حالا خُنُک خُنکی دارِند که عروس ساعت یک اُ دو شُو هم نمی‌آ.»

ابول : « راس میگو . حَک با خوشِن. گَی ایی دسِ او بگیره ، گَی او دَسِ ایی بگیره، ۵۰ تا عکس بگیرِن، مو تو ماهواره دیذَم، یه کانالی هه شُو روز اَلَتور عروسی نوشون میذه، تَکرارِ هَمَه کِرذِه. عروس- دوماذ نِگَه هم می کُنِن اُ چیل فِرَّک می واذِن که فیلم شونَ بگیرِن. مو نَیفهمُمُ ایی دیگه چه خوشی داره؟ … اوساکو هم تَ میگُن ۵ میلیون پول بذه … خاا یوسف حالا که ایطورِن برو غذای اصلی‌ت هم بیار تا  گَه گومونی بِچا بخورِن، تاعروس ناوُرذَن،برسیم که عروس هم بیوینیم»

دی منصور : « ایی یَکی خُو راس می گویید. مریم، دخترِ دختَرُم، شو عروسیش وَختی اِش آوردِند، مو اِش نشناختُم. انگا کُن اِش واپولیذَویذِن. نه مریم بی، مریمی که چِشِش کذِ کَلَه‌ی موری بیذ، هر چِشی واویذَه بیذ کَذِه یَه بُنِ اسکانی، اُ ایی چِشا پرِ سُرمَه. »

ابول : « پیرزن خیلی سادَه‌ن. دی منصور بُرماا یَکدَم مِتراشِن، از نُو با مداد یکی دیگه بَرِش می کَشِن. ملنگ مصنوعی مینِن کذِ دُم ِ جارو هُنگی که بیو بیوین»

دی منصور : « صورت‌آ وایکُنِن سفید مِثِ اییکه با مَلَه، گَچ شونَه واکشیذَی، ایی لیویرا هم سُرخ، انگا کُن تورِه بُچ تو لاشِ کَهره آورده»

الهام : « حالَم داره بد میشه. یوسف جان یه لیوان اب خنک میارید… شماها داشتید در مورد عروس صحبت می کردید الان؟»

ابول : « پَ نه پَ گَپِ دَیبای مُندنی میذَذیم »

الهام : « میشه دیگه در مورد عروس صحبت نکنید. تو رو خدا …  از هَمَتون خواهش میکنم که این بحثو دیگه تمومِش کنید»

——————————————————————————————————————————

بخش پایانی گزارش میزبانی یوسف، هفته‌ی آینده…

بسم‌الله، شوم… ( قسمت دوم-بخش اول-خانه‌ی یوسف)

اطلاعیه روابط عمومی مجموعه‌ی تلوزیونی بسم‌الله، شوم…

بسم‌الله، شوم… ( قسمت اول-بخش پایانی-خانه‌ی دی منصور)

بسم‌الله، شوم… ( قسمت اول-بخش اول-خانه‌ی دی منصور)

بسم‌الله، شوم… ( قسمت هیچُم)

تا اطلاع ثانوی نظر دادن در سایت فقط با هویت واقعی امکان پذیر است

مهر ۹ام, ۱۳۹۰

به انتخابات مجلس نزدیک میشویم و فضای انتخاباتی باعث بوجود آمدن فضایی احساسی و شکننده شده است. در این فضا مطلب نوشتن له یا علیه هر کاندیدا باعث موضع گیری موافق و مخالف و طرح مباحثی میشود که اطمینان از صحت آنها از عهده یک تیم ۱۰۰ نفره هم بر نمی آید چه رسد به ادمین های سایت که هر کدام گرفتاریهای خاص خودشان را دارند.

مرز بین حقیقت و تهمت مرز نادقیق و نامشخصی است و در صورت عدم تشخیص، هدف سایت که ایجاد آگاهی است خدشه دار شده و به سمت موضع گیری های احساسی و خالی از منطق سوق پیدا خاهد کرد.

به همین دلیل تا اطلاع ثانوی، نوشتن نظرات با اسم مستعار ممنوع بوده و افرادی که مایل به نظر دادن هستند میبایست در سایت نام نویسی نموده و شماره تلفن خودشان را در مشخصات وارد کنند. این کاربران پس از تایید، قادر به دادن نظر خاهند شد.

کسانی که قبلن در سایت نام نویسی نموده اند نیز در صورت مشخص نبودن هویتشان لازم است وارد سایت شده، در صفحه مشخصات، نام و نام خانوادگی واقعی و شماره تلفن تماس خود را وارد کنند.

تجلیل از خانواده شهدا و ایثارگران جهادکشاورزی لامرد

مهر ۹ام, ۱۳۹۰

تجلیل از خانواده شهدا و ایثارگران جهادکشاورزی لامرد

در ویژه برنامه ای که توسط بسیج خواهران ناحیه مقاومت بسیج سپاه لامرد برگزار شد از خانواده شهدا و ایثارگرجهادی تجلیل شد.
بمنظور گرامیداشت هفته دفاع مقدس و با برنامه ریزی صورت گرفته توسط ناحیه مقاومت بسیج سپاه لامرد و با همکاری جهادکشاورزی شهرستان ، ضمن اهداء لوح و هدیه به همسران جانباز، آزاده و رزمنده از خدمات ایثارگران جهادگر تجلیل بعمل آمد.
در این مراسم که با حضور خانواده معظم شهدا و ایثارگر جهادگر ، کادر بسیج خواهران و بسیجیان پایگاههای مقاومت برگزار گردید، یوسف کشاورز برادر جهادگر شهید هادی کشاورز به قرائت مقاله پرداخت ، سپس سرهنگ شمشاد محبی فرمانده ناحیه مقاومت سپاه لامرد به ایراد سخن پرداخت .
اهداء لوح و هدیه از دیگر برنامه های مراسم فوق الذکر بود.

پیام تبریک فرمانده ناحیه مقاومت سپاه لامرد
در پیام سرهنگ محبی به خانواده معظم ایثارگر و شهدای جهادگر آمده است :
دوران طلایی دفاع مقدس تماشاگهی به بلندای ابدیت بوده تا جن و ملک همه معنای سجود خویش به آدم را بدانند ، آن شب های مهتابی و منورهای دشمن و آن یارب ، یارب سنگر نشینان همه تفسیر و یا تأویل « انی اعلم مالا تعلمون» بود.
هرچه داریم به برکت جان فشانی ها و فداکاریهاست ، به برکت روحیه شهادت طلبانه فرزندان رشید این مملکت است ، ایثارگران و خانواده های آنان که با احیاء فرهنگ پر افتخار شهادت و ایثارگری نه تنها موجب گسترش معنویت اسلام ناب محمدی در جامعه بلکه در سراسر جهان شدند . شما خانواده معزز شهیدان حقیقتاً از جمله فداکارترین مردم کشور ما و انقلاب هستید و اینک در هفته دفاع مقدس ، روز همایش بزرگ تجلیل از خانواده ایثارگران و خانواده شهدای جهادگر از جنابعالی که اسوه صبر و استقامت می باشید تقدیر و تشکر به عمل می آید. آرزون مندیم در ظل توجهات حضرت بقیه اله الاعظم و پیروی از مقام عظمای ولایت موفق و پیروز باشید.

نقش جهادسازندگی در انقلاب نقش بسیار حائز اهمیت و فراموش ناشدنی است

مهر ۶ام, ۱۳۹۰

شروع انتقال نشاء خیار به گلخانه ها در لامرد

عملیات انتقال نشاء تولیدی در خزانه به گلخانه های تولید خیار آغاز شد.
عملیات خزانه گیری و تولید نشاء جهت کشت گلخانه ای خیار از اوائل شهریور ماه آغاز و در اوائل مهرماه عملیات انتقال به گلخانه اصلی شروع شد. با توجه به شرایط گرم اواخر شهریور و اوائل مهرماه و عدم امکان کشت و نیاز به هزینه لازم جهت سرمایش ، تولید نشاء در خزانه به مدت ۱۴ تا ۲۱ روز عملاً نیاز به مصرف سوخت و برق در گلخانه اصلی را کاهش می دهد . در سال زراعی جاری ۶۰ درصد گلخانه های شهرستان به کشت خیار و ۴۰ درصد دیگر نیز به کشت گوجه فرنگی گلخانه ای اختصاص داده شده است. ارقام استفاده شده در گلخانه ها عمدتاً از رقم سیناRs184   بوده است.
لازم به توضیح است در سال زراعی ۹۱-۹۰ از سطح زیرکشت گلخانه های خیار کاسته شده و به همان میزان به گوجه فرنگی اضافه شده است.

برگزاری ویژه برنامه جهاد در جهاد در جهادکشاورزی لامرد

در چهارمین روز از هفته دفاع مقدس و با حضور پرسنل جهادکشاورزی و ناحیه مقاومت سپاه لامرد ویژه برنامه ای در جهادکشاورزی لامرد برگزار گردید.
بمنظور گرامیداشت هفته دفاع مقدس و با توجه به روزشمار این هفته و نامگذاری چهارمین روز بنام جهاد در جهاد ویژه برنامه ای بهمین مناسبت در جهادکشاورزی لامرد برگزار گردید. در این برنامه که فرماندهی ناحیه مقاومت بسیج سپاه لامرد بهمراه مسئولین واحدهای این ناحیه و مدیر و کارکنان جهادکشاورزی شهرستان لامرد حضور داشتند ، احمد هوشیار مدیر جهادکشاورزی ضمن خوش آمد گویی به حضار و گرامیداشت یاد و خاطره امام شهیدان ، شهیدان هشت سال دفاع مقدس و بخصوص شهیدان جهادگر شهرستان شهید حبیب اله باقری ، شهید حبیب علی پور و شهید هادی کشاورز و تبریک هفته دفاع مقدس ، پیرامون نقش جهادسازندگی در دفاع مقدس و بهره گیری از فرهنگ دفاع و شهادت مطالبی را ارائه نمود.
هوشیار در سخنان خود یادآوری و تکرار تاریخ انقلاب و گذشته را جهت الگوبرداری و بهره وری در حال و آینده ضروری دانسته و اندیشه ها و آرمانها را در پیشبرد اهداف انقلاب مؤثر بیان نمودند. مدیر جهادکشاورزی در بخش دیگری از سخنان خود به صدور فرمان های تاریخی امام خمینی (ره) مبنی بر تشکیل نهادهای انقلابی نظیر سپاه پاسداران ، جهاد سازندگی ، کمیته امداد و … اشاره و بیان نمودند، حضرت امام (ره) به فراخور نیاز جامعه و کشور دستورات لازم درخصوص تشکیل نهادهای انقلابی صادر می نمودند و تشکیل این نهادها جهت پیشبرد اهداف نیاز ضروری بود. وی افزود با تشکیل دو نهاد جهادسازندگی و سپاه پاسداران به تعبیر بزرگان ، ۲ بال انقلاب شکل گرفت و این دو نهاد توانستند در کنار هم کارهای خوبی را انجام دهند . وظیفه جهادسازندگی در بدو تأسیس پاک کردن غبار محرومیت از چهره روستاها و دیگر مناطق کشور بوده که جهاد سازندگی در این مهم خوب  عمل کرد و توانست در تمامی عرصه ها وارد شده و اقدامات مؤثری انجام دهد . در ادامه وظیفه مهم و سنگین دیگری نیز به عهده جهادسازندگی گذاشته شد که همان پشتیبانی در جبهه های حق علیه باطل بود. هوشیار اضافه نمود، بحث مهندسی جنگ و اقدامات جهادسازندگی در طول هشت سال دفاع مقدس موضوعی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت زیرا در این برهه از انقلاب کارهایی انجام شد که بی نظیر بود تا جایی که آن رهبر فرزانه و مقتدای بسیجیان لقب سنگرساز بی سنگر را به جهادگران دادند.
مدیرجهادکشاورزی در پایان سخنان خود اظهار داشت: هرجا ضرورت انقلاب ایجاب کرد جهادحضور پیدا کرد و الحمدالهی در همه زمینه ها خوب درخشید.

سرهنگ محبی فرمانده ناحیه مقاومت بسیج سپاه لامرد:
نقش جهادسازندگی در انقلاب نقش بسیار حائز اهمیت و فراموش ناشدنی است.

سرهنگ شمشاد محبی فرمانده ناحیه مقاومت بسیج سپاه لامرد که در جمع کارکنان جهادکشاورزی لامرد و بمناسبت هفته دفاع مقدس سخن می گفت، ضمن بیان مطلب فوق اظهار داشت نقش جهادسازندگی در سازندگی کشور و رفع غبار محرومیت نقش پررنگ و اقدامات این نهاد انقلابی غیر قابل انکار است. سرهنگ محبی اوج فعالیت جهادسازندگی را پشتیبانی جنگ بیان و ساخت پلهای بعثت و ۱۲ کیلومتری خیبر را نشان بارز این اقدامات بیان و اشاره ای نیز به اقدامات محرومیت زدایی جهادسازندگی در کردستان و دیگر نقاط کشور داشتند. جهادگران در همه زمینه ها از جمله مدرسه سازی ، حمام سازی ، کشاورزی ، بهداشتی ، راه ، برق، و غیره در بطن جامعه و در کنار روستاییان حضور داشته و این اقدامات باعث دلگرمی قشر محروم جامعه به انقلاب می شد.
فرمانده ناحیه مقاومت سپاه لامرد در قسمت دیگری از سخنان خود دوران دفاع مقدس را از روزهای ارزشمند اتفاق افتاده در انقلاب و دارای ارزش بسیار بالا از تاریخ بیان و خواستار زنده نگه داشتن یاد و خاطره این دوران شدند. وی اظهار داشت: حفظ روحیه انقلابی جهت زنده نگه داشتن تاریخ انقلاب ضروری است و بر ما واجب است در این راه تلاش و مجاهدت نمائیم . توفیق خداوند نصیب ما شده که خدمت به نظام مقدس جمهوری اسلامی کنیم و حفظ این روحیه کار مشکلی است و می بایست در این راه ثابت قدم باشیم .
سرهنگ محبی ضمن گرامیداشت یاد و خاطره شهدای هشت سال دفاع مقدس اعلام داشت: کاش می شد تلاشگران واقعی عرصه دفاع و پیشبرد انقلاب را مثل دهقان فداکار به مردم شناساند تا به آنها به چشم قهرمان نگریسته شود و طوری فرهنگ سازی کرد که در هفته دفاع مقدس هرکس همسایه بسیجی دارد به درب خانه او رفته و مثل روز معلم به او تبریک بگوید. وی در پایان یادآور شد، همه این کارها شد که انقلاب اسلامیمان در مقابل تهدیدات جهانی پا بگیرد ، رشد کند و صادر شود و الحمدالله پیش بینی امام راحلمان در زمینه صدور انقلاب محقق شده و بیش از پیش در دل آزادی خواهان و اسلام دوستان جا باز کرده است.
                                                                           

بسم‌الله، شوم… ( شب دوم- بخش اول- خانه‌ی یوسف)

مهر ۴ام, ۱۳۹۰

گروه مجموعه‌ی « بسم الله، شوم… » یک روز قبل از میزبانیِ یوسف، در خانه ی او مستقر می‌شوند تا چندین نمای تصویری خوب از او و خانه‌اش تهیه کنند و هم اینکه مقدمات کار را برای شب مهمانی فراهم نمایند. یوسف آرام و قرار ندارد و با استرس زیادی هر چند بار یکبار یکی از عوامل گروه اعم از فیلمبردار، صدابردار و … را به گوشه‌ی حیاط خانه‌اش می برد و نظرشان را در مورد منوی غذا از انها جویا میشود. بچه ها هم ضمن دعوت ایشان به آرامش و تمرکز بر روی  مسابقه برایش آرزوی موفقیت می کنند و بعد از تحمل کش و قوس‌های فراوان منوی نهایی او را ابول می گیرد و سوار بر مینی بوس هیوندای گروه به اتفاق سایر عوامل راهی ناوبندی می شوند.

———————————————————————————————————————————-

منوی غذای یوسف :

استارتر:  سَلم و ماست و رنگینَک

مَین کورس: گوشت کهَره  ، ماینِ کباب ، برنج، نوشابه  و سالاد

دِسِر: بَلالیت با شکر فراوان

——————————————————————————————————————————————

 ناوبندی-خانه‌ی مندنی- روز قبل از مسابقه

ابول : «هاا خالو مندنی، احوالِت چطورِن ؟ نه دیاری! دَندونات وانداختی یا نه؟ منوی خوراکای یوسُوفَک بَرِت آوردم. خَسّال سَرَطونی یِن. بیو نِگه بُکُن چه شور محشری کرذِه.»

مُندنی ( در حالی که منو را می خواند، یک نخ سیگار بهمن هم تَش می زند ): « گِلِ گَرمی اَ  تو اُ هَمَو ملعون وایذُم. مَنَه ایی گوش گَلَیمی کَرار بیذ یَه چی دیگَه تَش بِنِه ؟ پَسِ سَرِت دیذی مَکینه ی جَرمنی هم میوینی.»

ابول : « وَلّا حَکیکَتِش مو خوذم هَم حیرونُم، توش وامُندَم. یه صحرای رَه بون بر مُو دوشت واداذه. صُح تا پَسین مو تو گوشِش خوندم، زور خوذُم زدُم. هِسّه اُ نیسِه یَه کسی تَکرارِش کِرذه. وگرنه ایی کَلّه پَهنو مال ایی حرفا نی.  حالا هر زَهری یِن ، نظرت بوگو تا بینیم آخرش چه وایوو»

مُندنی: « ماست اُ خیارش بَرِ پیش خوراک خوبِن ولی ماس اُ ماین اَ ری هم نَمِفتِن. تا بیذه اُ نبیذه ماس اُ ماین دشمن هم بیذَن، هر که خورد پیسَه وایکنه. رنگینک هم یه آذم سلیکه داری باید درست بکنه نه ایی مُرذَها. گوشت کهره تا بیوینیم چه میخوا سر ببره. پاذَن بو ؟ کهره‌ی چَکَل بوو ؟. اگه دندونام چارَه‌ش بکنه خوبِن. دکتر گفته هفته اولی احتیاطش بکن که آرگات اَ صَذا میا. ماین کبابی هم مو فقط ماین شیر می خورُم اُ بس.  بَلالیتِ شکری هم که  اگه  خورذی، باید شوم  لحافت پَهلی تانکی اُویی بندازی. گمون نَکُنُم یوسُفَک مالی واوو، نه خالو ابول؟. می گُمَ! لیست خوراکا برِ دی منصور اُ الهام هم بُردَی؟»

ابول: « هنیذا نه. کارِ تو که خلاص کرذیم، به امید خدا میریم بَرِ الهام اُ دی منصور»

مندنی: « خالوو ابول! بی زحمت ایی حرفای که مُو زدُم آسَکو تو کَپِ الهام اُ دی منصور هم بِنه»

ابول: « کارِت نوو خالو، تو دِلِت گرم بو که شاهنومَه آخِرِش خوشِن.»

—————————————————————————————————————————————-

تراکمه- منزل الهام اینا ، روز قبل از مسابقه

ابول ( در حالی که خیلی احساس خوذحالی میکند ): « هِیلو الهام جان!  هاواریو؟»

الهام « های . آیم فاین. تِنکی‌یو . وات اِبوُت یو؟»

ابول : « خالو دنبالَش کوتا بکن که مُو فَکَط هامو تانکی اُویی حالیم آویذ اُ بس. چه خبر احوال ؟ تِرمِت انتخاب کردی؟»

الهام: « آره انتخاب واحد کردم. چون سال اخر هستم حتما باید واسه انتخاب واحد می رفتم که بتونم به موقع دَرسامو تموم کنم.»

ابول: « حالا بیا که لیست غذای اقا یوسف آوردم بَرِت. سریع یه نگاهی‏ش بُکُن. سیری پیشی که خوب ایراد اَ جُلّابآی پیرزن گرفتی که نیفهمُم صورتُم جوش میزنه، بُش در میریزُم، حالا بینُم دیگه چه اُوضای داری؟»

الهام : « اَووو چه جالب، سَلم و ماست، هم سَبُکه واسه پیش غذا و هم خیلی نوستالژیک. رنگینَک هم فکر کنم در حد یه قاشق بشه خورد که ذائقه عوض بشه، ولی زیاد نمی تونم بخورم که دلیلش هم اگه رسانه ای نکنم خیلی بهتره، میترسم مثل جریان جلابها روزی ۶ مرتبه هی یاداوری بکنید. گوشت کهره هم که من از بچگی متنفر بودم ازَش، ترجیح میدم ماهی بخورم. نوشابه هم که چاق کننده است، نمی پسندم، اگه جاش دوغ بود، خیلی بهتر بود … وای بلالیت، عاشقشم… کاش نازی هم اینجا بود، یه بار که رفته بودم خونه‌شون واسَش درست کردم، عاشقش شد.»

 ابول : « نازی دیگه مالِ کی‌یِن؟»

الهام : « نازی همکلاسیمه، بچه تهرانه و رتبه اول کلاسمون. همیشه اون رتبه اول بوده، منم رتبه دوم بودم. خیلی با هم دوستیم و بیشتر وقتها با هَمیم.»

ابول : « میخَی نازی رو برات گِلِ گرمی شَ واذیم که خوذت نمره اول بشی؟ یه  پیرزن چِش سوری تو دِه داریم شَه میگُن فامو. اَ یَه دَیکَه‌ی بَرِت شَ سرِ چاله‌ی سیاه میشونه. ده سال پیش زد اَ یه مُخِ گشخای که گشخا کُم اَ ری زمین نهاد. هنیزا که هنیزان سال تا سال فَکَط پنجو خوبی میکنه. تو هم فقط  بوتونی عکس نازی برِ مُو بیاری، به امید خدا کارِش خلاص می کنیم.»

الهام : « نه، نمی خوام. رقابت باید سالم و دوستانه باشه. شما هم زودتری برو پَنگرو که مامان منصور منتظره»

ابول : « وای نه،  نه ایی که خذای نَکِردَه نازی فوت بکنه، در حدی اِش بزنه که نمره هاش اَ دَواذَه بالا وانوو. فامو کارش گارانتی میکنه. زَهرَت نره، چِشِش درجه داره، شووخ تنظیم میکنه که خدای نکرده مشکل فوتی پیش نیا. میگُن یه بار چِش اَ سَراطون یه کسی زذه، سَراطون اَ تو جونش در رفته»

——————————————————————————————————————————————–

پنگرو- خانه ی دی منصور – روز قبل از مسابقه

ابول ( از راه می رسد و یکراست می رود پَسِ کهلون ): « دی منصور احوالِت چطورِن؟  بچه بارا همه خوبِن ؟

دی منصور: «چه میگویی دی؟»

ابول: « میگُم حالت چِنن؟ ای پیرزن هم یَکدم کَرّ آویذه، کسی پرِ مُرخ میکنه تو گوشِ خوذش؟ … نه ایی گوش پاک کن برِ چه درست کِردند؟ حالا هم اومذَیم تا نظرت درباره‌ی خوراکای هیسف مونَه بوگویی.»

دی منصور: « الحمدلله دی …چه حالی دی؟ گوشُم فریاذ میکنه …حساب کن  گُنج اَ تو گوشُم وِنگه میذه… شوم تا صُح خو نذارُم… سَرُم مَرِ خوذُم نی. دکتر میگو چَن روز همیطورِن، بعذَه دُرُس وامیوو. مُو خُو نه چِش دارُم ، نه سر دارُم نه هم مُلّا رفتم که کاخَذِ تو بوخونُم. حالا هر مَسَلی داری بیو تو گوش ای‌یَکیم بزن که بِختَه مِشنَوُم.»

ابول: « هَی هَی … مُو بگُم، تو نشنویی شر دِنگ دِنگن.»

   ابول لیست غذای یوسف را برای دی منصور میخاند و بعضی کلمات را چند بار برای دی منصور تکرار میکند.

ابول: « پیش خوراکش سَلم اُ ماسِن با رنگینَک.»

دی منصور: « سلم وماس؟ سَلمِ  ایی موسِم اَ کا  واجوخته پیربیذَه؟. حتمنی تو ثَلّاجَه نهاذه بیذه. اَگه سَلمِش مالِ امسال بو خوبِن. رنگینگ  هم باید آردِش شوخ سرخ‌آکنی … شِکَرش هم بایت بُکُتی، با دارچین بایَت نَخشَه ریش در بیاری. اَگه بتونه  همی رنگینَک تَهنا دُرُس عمل بیاره، مُو بیستِش میذُم.»

ابول: « پیرزن هم کلاسش بالا رفته … خاا خوراک اصلیش هم کَتِخ گوشت کهَرَن، ماینِ کباب ، برنج اُ نوشابه اُ سالاد .. نظرِت میگیره یا نه؟»

دی منصور:« والله دَی، ما خو خوراکی نذاریم …مو  هَمو اَو کَتِخ بَسُ زیادُمِن. یَه لُکمَه‌ی کیلی توش میزنم اُ میخورُم…میگُمَ! ایی کَلَک بَرِ چه ایطو کِردِه؟ مَگه اردو باکِرخان میخاسه بیا طرَفِش که ای همه دم و دستگاه آماذه کرذه؟»

ابول: « ممنون که نظرت کامل و دَکیک دربارَی خوراکا گفتی …حالا نظرت دربارَی بلالیت بَرِ  پس خوراک چِنِن؟»

دی منصور: « بلالیت؟ ایی کَلَک شُو شَه وانَگشته؟ بلالیت خُو مُو هر روذ صُح برِ بَچَه‌م سلمان که کارگری کار میکنه دُرُس میکنُم. دو تا خاگ هم اَ ریش مِشکَنُم… جونِش بلالیتِن. حالا اگه خوذُم نخوردُم تو یَه پاتیلکی میکنُم وامییارُم بر صُحِ سلمان که خاا بره سر کار.»

ابول: «  بدین ترتیب و با گفته های پایانی دی منصور  آماده خاهیم شد تا ببینیم فردا شب هیسُف چه خاهد کرد. ولی گمون دارُم ایطو که مُو میوینُم چی اَ پِسِش بر یوسُف در نیا.»

شب مسابقه- حیاط خانه‌ی یوسف

 پَسین‌تنگی است و آفتاب در حال بشین- نشین است و یک دستگاه تانکر اب مشغول اب پاشی کوچه ای ست که خانه ی یوسف در ان واقع شده. یوسف نیز زیرپیراهنی سفید و شلوار کُردی به پا دارد و با لوله آبی در دست، حیاط خانه را نَم‌پاشی می کند. در حالی که دوتاکِ در گاراژی هَشکَه‌واز است، بند نیلونی آبی رنگی که به وَرتَخ در اویزان شده و به انتهای ان چَنگکی نیز بسته شده، خودنمایی می کند.

در حالی که همه چیز آماده است تا دومین شب مسابقه به میزبانی یوسف رقم بخورد، صدای کارگردان در حیاط خانه می پیچد :« دوربین، صدا، حرکت … »

ابول : « با  درودی دیگر بار. ابول هستم و از سری برنامه های بسم الله شوم و در شب دوم مسابقه که به میزبانی یوسف برگزار می شود، تا پاسی از شب در خدمت شما بینندگان عزیز خاهیم بود.  به اتفاق هم سراغ یوسف میریم تا نظرش رو راجع به برنامه امشب مونَه بگه»

ابول : « خسّال خیلی کارِت گُتِن. لیست خوراکا که یکدم واپولیذی، حرف ما هم که حساب بُکُن پشم، نه ایی تَنکَرِ اُویی چِنِنن اَ تو کیچه شلپو کرذه؟»

یوسف ( در حالی که پاچه‌اش را تا زیر زانو وَر زده و حیاط خانه را نَم‌پاشی می کند) : « هاا.  هَی تَنکَر شهرداری میگویی؟ هَی ۱۵۰۰۰ هزار تومَن پول مَ گرفته تا بیا کیچَه برُم نم بکنه. کیچه خیلی گِلکو بیذ، نم کِردُم که مهمونا میان گِلُ‌بَرذه بلندآ نَوو.»

ابول : « نه هَی بندِ نَیلونی چِنِن اَ وَرتَخِ در دار کِرذَی؟»

یوسف : « اَی راسی خوب بیذ یاذُم آوردی . یه کهره‌ی میخام جلو مهمونام سر بُبُرم. یه زحمتی بکش بر سه تاشون زنگی بزن که سرِ سه راه کَورِسونِ سَوَخی وَیسِن، هر وقت آماذه بیذُم اوسا رُو بُکُنِن همه با هم بیان درِ فَذا»

ابول : « هَ….ییی باوام روز، مار شی کَه  که میگُن خُوتی، مُو همی حالا بر مهمونا زنگ می زنم سر سه راه ویسِن، اَ توو دِه نیان فعلا. تو هم برو کهره‌ی که میخی سر ببری آماذَش بُکُن، چیات هم واپُل که شو آویذ.»

یوسف : « مو چیام بَعذَی که سر کهره بریذُم، وایپُلُم. حالا زودِن، خین پِشِنگه مَ میکنه»

ابول : « هر گِلی می خَی اَ خوذِت واذی ، گَه گومون واذه.  فقط بیو برو داخل مدبخی‏ کَرَّچولِت که یَه مصاحبه‌ی تَ بیگیریم که بیگاه واویذ »

 ابول با الهام، دی منصور و مُندنی تماس می گیرد و از انها می خواهد که تا اطلاع ثانوی سرِ سه راه سبخی منتظر تماس بعدی او بمانند.  خود نیز راهی مُدبخی یوسف می شود تا مصاحبه‏‌ای قبل از شام از یوسف بگیرد.

ثانیه هایی بعد – مدبخی یوسف

ابول : « در مُدبخی یوسف هستیم در حالی که یوسف پیشبندی هم بسته و جای پا واساذَن هم توی مدبخی نیست و چار-پنج تا چراغ گاز ماوَینِ مدبخی ناهاده که روی هر کدوم هم یه پاتیلی داره خُل می خوره.  خوب یوسُف جان ایی چراغ گازا چه خَبِرِن ؟ نه یکی، نه دوتا ؟ دیرَ گوش فاتحه بیذه مَگه؟ حالا بوگو چه تَش ناذی؟»

یوسف : « والا میخاسُم خوراکام  ری کَرارِ خوذش بپزه. برِ هَمی  رفتُم سه تا چراغ با دیگ اَ حسینیه سبخی آوردُم  تا بَعذَ مسابقه هم واوَرُم. یَکی‏ش برنجا ریش نهاذَم، یَکیش گوشتِ کهره هان، اوو مای‏تاوَه گوتو هم ماین شیر توش کباب کِرذَم ، یه پاتیلی هم که بلالیتامِن، او گونی شکری که دلِ دیوار والَوُندَم هم آماذه کِرذَم بَرِ ری بَلالیتا»

ابول : «ماینای ای‌یَکی هم پسندِت نویذه انگاری؟»

یوسف : « دو-سه روز اَ خار بیذَم تو بازار ماینی تا ماینِ شیرِ تاذَه گیرُم بیا، دیگه شمارَم داذَم اَ  اکبرُ اصغر، صُح گَه که اَ بندر اومذَن ماینا رَهسَن بَرُم آوردُند درِ فَذا.»

ابول : « خیلی کارِت گُتِن. خسّال نه هاموو برگه ها چِنِن هر ساعت آسَکو نِگَهِش می کنی؟ »

یوسف : « ایی چیا همه داذامون مرضیه تکرارُم کرذِه که ریکِردِ هَمی برگه ها خوراکام بپزُم. حالا مو آسَکو اَ تو گفتم ، پهلی مُندوو  رُسواهُم نکنی. »

در همین اثنا موبایل ابول  زنگ می خورد.

ابول( صدا را روی اسپیکِر می‌گذارد) : « بله خالو مُندنی، بفرما »

مُندنی : « سُه ساعتِن که بر یه لُکمه ی نون ما اَ سر صحرا وِیسُندَی. هَمَه دعوتی میگیرِن، همه دعوتی میرِن، ایی دیگه چه رَکَمی‌یِن ؟ هم چی‌چی مو تا حالا نیذَم. دی منصور بدبخت با یه گوشِ درذی پسِ موتور بَچَش خشک آویذ، ایی دُخترکو الهام هم که میگو  هوا تاریکِن مو زهرَم اَ کَورِسون میره، محمدِ ما هم خو رفیقاش زنگ اَ ری زنگ برِش می زنند، هزار تا کار داره.  بَچَه‌م سه ساعتِن معطل مو وَیسیذه. هر دَیکَه‌ی وقتِ محمد به اندازه تمام خرجِ شومِ یوسُفَک ارزش داره.»

ابول ( رو به یوسف ) : شنیذی خو؟ خوب حالیت واویذ؟ تحویل بگیر حالا … جَلّی برو کهرَت بیار در فذا که الان رَه مِفتِند، میان »

دقایقی بعد- ورودی خانه ی یوسف

یوسف در حالی که در یک دستش شاخ کهره و در دستِ دیگرش  کاردِ مُشته زردی دارد، منتظر مهمانان است و ابول هم لوله‌ی اُویی تو کَپِ کهره نهاده و صدای خاکَه‌ی کهره هم چند کوچه انطرفتر شنیده می شود . زنان همسایه هم در حالیکه دَم بُچ کرده اند عوامل گروه را نظاره می کنند. در همین اثنا، الهام پشت فرمان پرشیای سفید رنگ در حالیکه که مندنی کنارش نشسته و دی منصور هم در صندلی عقب مشاهده می شود وارد کوچه می شوند و الهام ماشین را با راهنمایی مُندنی جلو خانه یوسف پارک می کند.

دی منصور : « سلاااااام اُ مرحبا یوسُف. چطوری دَی ؟  تو ایی همه خرج کردَی دومَرتَوه کهره هم سینه ی ما سر بریدی؟ برِ چه هَیطو کِرذَی؟»

الهام: « سلام اقا یوسف، خسته نباشی . واقعا چقدر شما زحمت کشیدید. ولی دلم می خواست این حیوونکی رو آزادش کنم، گناه داشت. »

ابول : « خالو مگه تو عروسی خانمی که می‌خَی کهره هم ازاد بکنی.  ایی کهره بایَتی همی راه بره . حالا اِمشو جون تَری در برد، دیگه چه میکنه ؟»

مندنی : « الهام خانم ، رَی خدا انشالله شبِ عروسی خودت»

در حالی که یوسف مهمانها را به سمت منزلی هدایت می کند مندنی شخص ابول را با اشاره‌ی انگشت به گوشه‌ی حیاط فرا میخواند و یک نخ سیگار هم تَش می زند.

ابول : « اول یه نخی برِ مُو هم تش بزن، بعد بوگو بینُم خَی چه بوگویی »

مندنی : «  ابول! ایی هَمَش تیاترِن . دیذی چطو فیلمی در آورد؟ حالا او دوتا کاکل خوردَن دلشون نازاکِن ولی مو اُ تو نباید گول یوسُفَک بخوریم. ایی خسّال هَمی‌کَذَه که ری زمینِن، سُه تا هَیکَذَه هم اَ شی زمینِن »

ابول : « مِشناسُمِش. خونه خراب سطح مسابقات خیلی برد بالا. داخَ دلِ تو اُ الهام. تو هم حالا مُهلِت بوو بینُم چه وایوو، یکی اَ هَمو قُرصای اعصابِت بخور فعلا تا کمی آروم آوی، تا مو هَم بُرُم که خّسال یَه دیکَه هم نَمیوو وِلِش بذی، شَ غافل آوییم یَه چی جدیدِ دیگَه‌ی رو میکنه»

—————————————————————————————————————————————-

ادامه داستان هفته‌ی آینده

بسم‌الله، شوم… ( قسمت اول-بخش پایانی-خانه‌ی دی منصور)

بسم‌الله، شوم… ( قسمت اول-بخش اول-خانه‌ی دی منصور)

بسم‌الله، شوم … ( قسمت هیچُم)

 

 

هرجای قصه که هستی … خاطره هاتو نگه دار!!(به مناسبت هفته ی دفاع مقدس)

مهر ۳ام, ۱۳۹۰

اول:
در هفته ی دفاع مقدس قرار داریم.نمی دانم رمان ” دا ” را خانده اید یا نه. هر چند به نظر من این رمان ساختار ادبیاتی ندارد، خاطره نویسی ست، اما این رمان به خوبی ، نمایشگر یک فصل کوچک از جنگی سهمگین و ویران گر است.
بخشی کوچک از انبوه زجر ها و آوارگی ها و ترس ها و اضطراب هایی که ملت ما در هنگام جنگ تحمل کرد را در این رمان به خوبی می توان لمس کرد.در جنگ ، چه خانواده ها که از هم نمی پاشد، چه آرزو ها که مدفون نمی شود،چه قامت ها که خمیده نمی شود…
وقتی دایی ام به جبهه رفته بود،مادربزرگم  تقاضایی ساده کرده بود که تمام دلشوره ی مادری را در لا به لای این کلمات بی پیرایه می توان دید :وقتی می خاهید در  بزنید ، آرام در بزنید(اگر تندتند در می زدیم به خیال اینکه برای دایی ام اتفاقی افتاده به هول و ولا می افتاد).
شاید آن روز ها روزهای خوبی نبودند،مخصوصن در خانواده ی ما که جوان های زیادی همزمان در جبهه بودند، اضطراب مادران و همسراانشان به خوبی در ذهن من نقش بسته است . خاطرات کودکی من مملو است از یاد روزهای تشییع شهدا (روبروی سپاه سابق) ، گریه ها و شیون ها… این ها همه خاطرات بد ماست از آن روزها. اما آن روحیه ای که در جامعه موج می زد ، آن همدلی ها و محبت ها ، فضایی غریب در جامعه ایجاد کرده بود.هرجای قصه ی انقلاب که باشیم ، باید آن خاطره ها را در پستوی ذهن مان نگه داریم.
دوم:
به این عکس نگاه کنید

 

عکس مربوط به تشییع پیکر عموی شهیدم : جعفر صفایی است. آن کسی هم که با انبوه ریش زیر تابوت را گرفته ، پدر من است ، برادرش : قاسم صفایی.
من به تازگی این عکس را دیده ام. در اولین نگاه ، صلابت و استقامت پدرم در زیر تابوت برادرش ، متحیرم کرد.آن دو فقط سه سال اختلاف سنی داشتند و مثل هر دو برادر متوالی ، علاقه و محبت خاصی به هم داشتند.من در زمان حیات عمویم رابطه ی صمیمی آنها را دیده بودم. اصلن نیازی به این حرف ها و مقدمه ها نیست: آن دو برادر بودند و همین برادر بودن، همین با هم در یک خانه و سر یک سفره بزرگ شدن آنقدری وابستگی عاطفی می آورد که کسی مثل من حتا نتواند ثانیه ای که حتا آنی به چنین لحظه ای فکر کند.
کم کم داشتم شکوه اینکه برادری نعش برادر را اینچنین با صلابت بر دوش بگیرد با این توضیح که خب ، بعد از شنیدن خبر تا رسیدن جنازه ، در این چند روز ، گریه هاشان را کرده بودند و حالا هم برای اینکه روحیه ی مردم خراب نشود اینچنین استوار ایستاده اند، داشتم با این توضیح ، کم کم عظمت موضوع را فراموش می کردم که توضیحی از پدر آرامشم را بر هم ریخت:
-صبح ساعت نه ، به ما خبر دادند.عکس هم مربوط به ساعت یازده همان روز است!
ا..اکبر!
چه طور همچین چیزی به وقوع پیوسته ؟ چه نیرویی می تواند به انسان این قدرت را بدهد که دو ساعت بعد از شنیدن خبر شهادت برادر – برادری سی ساله که چهار فرزند داشته –چطور می شود که کسی بتواند سر پا بایستد چه رسد به آنکه برود زیر تابوت برادر!
(در مقام مقایسه ، چند ماه پیش که خبر فوت پسر دایی جوان و نازنینم : مرتضا کوهی را به من دادند، من در خانه تنها بودم و کسی نبود که دلداریم دهد . از شنیدن این خبر یک شوک عصبی به بدنم وارد شد که هنوز بعد از چند ماه گاهی کتفم شدیدن تیر می کشد. شاید بعضی دوستان حال و روز علی ناصری عزیز را به یاد داشته باشند وقتی داغ برادرش مهدی را دید: نمی توانست راه برود، هنگام تشییع زیر بغلش را گرفته بودند.)
ذهنم هر چه کرد و هر راهی که پیمود،دلیلی برای صلابت آن روز پدرم و هزاران چون پدرم پیدا نکرد الا آنکه کهن الگویی (Archetype) مانند کربلا و حوادث غریبی که در کربلا پیش آمد ، فقط چنین الگویی می تواند در چنین مواقعی معجزه وار ظرفیت انسان را صد ها برابر افزایش دهد.
اگر مادران ، شهید الگویی چون حضرت زینب و یا ام البنین و مادر وهب نداشتند،اگر پدران ، خود را با یاد آنچه بر سر حسین رفت وقتی که نعش علی اکبرش را بر دوش گرفت و فریاد “انکسرت ظهری” اش به آسمان رفت ،اگر با یاد او، پدران خود را آرام نمی کردند،اگر برادری چون ابولفضل العباس در کربلا بر زمین نمی افتاد و داغ برادری را ترجمانی نو نبود… باور کنید این جنگ هم به سرنوشت بسیاری از جنگ هایی دچار می شد که ایران را روز به روز کوچک و کوچک تر کرد. اغراق نیست این ادعا که اگر واژه گانی چون ابولفضل و زینب در قاموس لغات ما نبودند،سرنوشت جنگ به راهی دیگر میرفت.
مردان کربلا ، الگوی ابدی استقامت اند در راه عقیده و زنانش نیز قامتی افراشته دارند در برابر مصیبت هایی که هر کدامش می توانند قامت جمعی را خم کنند.
از کربلا که بگذریم ، از تاثیر کاریزمای فوق العاده خمینی کبیر هم نمی توان گذشت.در یادم هست که ملت ِ آن روز، روبروی او از داغی که به دل داشتند حرفی نمی زدند، تا نکند خاطرش مکدر شود و غمی برچهره ی او ببینند. هم سالان من اندکی از شور هیجان ملت را به یاد دارند آنگاه که سخنرانی های ایشان از تلوزیون پخش می شد.قطعن آرامش آن بزرگوار بود که به ملت تسری می کرد و مردم را آرام میکرد و به آنها این قدرت را می داد که اینگونه نعش برادر را بردوش بگیرند.شاید آن بزرگ نیز نگاهی به کربلا داشته که آرامشی چنان داشت.
اینها همه درست اما… راز این صلابت هنوز برای من ملموس نیست.

برگزاری دوره آمو زشی ضوابط طراحی و اجرای ساختمانهای مصالح بنائی(استاندارد۲۸۰۰)

مهر ۲ام, ۱۳۹۰

دوره آموزشی ضوابط طراحی و اجرای ساختمانهای مصالح بنائی(استاندارد۲۸۰۰) در روز چهارشنبه ۳۰ شهریور ۱۳۹۰ ساعت ۲۱ ـ ۱۹ در محل دانشگاه آزاد اسلامی واحد لامرد و به همت دفتر نمایندگی نظام مهندسی شهرستانهای لامرد و مهر برگزار گردید.

این دوره آموزشی که با تدریس آقای مهندس اکبری کارشناس فنی بنیاد مسکن شهرستان مهر و آقای مهندس کشتکار رئیس دفتر نمایندگی نظام مهندسی برگزار گردید، مورد استقبال بسیاری از مهندسان شهرستانهای لامرد و مهر قرار گرفت.

تعریف ساختمانهای مصالح بنائی، ضوابط حاکم بر طراحی و اجرای ساختمانهای مصالح بنائی، نواقص مرسوم در اجرای ساختمانهای مصالح بنائی با بررسی نمونه‌های موردی در این دوره‌ی آموزشی ۲ ساعته مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفت.

با هماهنگی بعمل آمده در پایان دوره، مقرر شد دوره‌ی آموزشی بعد در شهر مهر و با همکاری اعضای نظام مهندسی مقیم آن شهرستان برگزار گردد. بدیهی است عنوان دوره، تاریخ و زمان برگزاری آن متعاقبا از طریق همین سایت و همچنین با ارسال پیامک به اطلاع همکاران و اعضای نظام مهندسی خواهد رسید.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دفتر نمایندگی نظام مهندسی شهرستانهای لامرد و مهر در نظر دارد ضمن ارتباط با اعضا  و درج خبر از طریق سایت تراکمه، با انتشار مطالب تخصصی در حوزه ساختمان،  در کنار افزایش دانش اعضاء، فرهنگ عمومی ساخت و ساز در شهرستانهای لامرد و مهر را نیز ارتقاء دهد.(انشاءالله)

فرمانسرا!

مهر ۱ام, ۱۳۹۰

«فرمانسرا» ترکیبی است از «فرمانِ» فرمانداری و «سرا»ی مهمانسرا. فرمانسرا توصیفی است از وضعیت کنونی فرمانداری لامرد؛ جائی که در این چند ماه برای ریاست آن اسمهای زیادی مطرح می شود و سپس خط می‌خورد؛ مانند ساکنین یک مهمان یا کاروان سرا که می آیند و می روند!

در حالی که کمتر از ۶ ماه به زمان برگزاری انتخابات نهم مجلس شورای اسلامی باقی مانده؛ شهرستان لامرد هم چنان بدون فرماندار به سر می برد و سرپرست آن یعنی آقای طالع زاری نیز سه ماهی است که در سازمان گردشگری به سر می برد! و تلاشها برای انتخاب فرماندار به نتیجه نهائی نرسیده است. طبق جدیدترین اخبار و رایزنی ها، تا حداکثر هفته آینده فرماندار معرفی خواهد شد و ظاهرا احتمال پذیرفته‌شدن سرهنگ محمود صفری بیشتر از سایر نامزدهاست؛ اما به دلایلی نهائی نشده و استانداری هنوز ایشان را معرفی نکرده است.

در شرایط کنونی فرآیند انتخاب فرماندار به این صورت است که معاون سیاسی استاندار (دکتر کمال فیروز آبادی) و مشاور عالی استاندار (آقای حاج تقاء) بعد از رایزنی با شهرستان و به‌ویژه امام جمعه (حجت‌الاسلام شهیدی)، نماینده شهرستان (دکتر قادری بعد از فوت مرحوم حیاتی به صورت موقت این مسئولیت را بر عهده دارد) و تعدادی دیگر از مسئولین و معتمدین (مانند مهندس حقایقی)، گزینه نهائی را به مهندس حسین صادق عابدین، استاندار معرفی میکنند تا وی در صورت صلاح دید، حکم را امضاء کند.

  • فرمانداری مهم است؟!

فرمانداری حداقل از دو جهت اهمیت زیادی دارد:

الف) فرماندار یکی از سه رُکن اصلی مدیریت هر شهرستان است چرا که مدیریت هر شهرستان بر سه رکن استوار است:

 امام جمعه (نماینده ولی فقیه در شهرستان)

 نماینده شهرستان (نماینده مردم در مجلس شورای اسلامی)

فرماندار (نماینده قوه مجریه در شهرستان)

ب) فرمانداری مجری انتخابات در شهرستان است و وظیفه صیانت از آراء و جلوگیری از تخلف را برعهده دارد. لذا در شرایط کنونی که انتخابات مجلس را نیز در پیش داریم؛ اهمیت جایگاه فرمانداری دو چندان شده است.

نامزدها

۱)     محمد جعفری؛ لیسانس؛ فرماندار سابق لامرد؛ معاون  مدیر کل آموزش و پرورش فارس

ایشان توسط استاندار سابق فارس از سمت فرمانداری لامرد کنار گذاشته شد و هم اکنون در اداره کل آموزش و پرورش فارس، پست معاونت را برعهده دارد. هرچند عده ای به دنبال بازگشت ایشان به فرمانداری بودند (و این کار را حداقل برای اعاده حیثیت ایشان ضروری می دانستند) اما این امر تحقق نیافته و مورد موافقت استانداری قرار نگرفته است. وی اولین گزینه اصولگرایان محافطه کار لامرد برای فرمانداری هست و توان اجرائی خوبی دارد. هرچند که از طیفهای مختلف، افرادی با وی مخالفند و از دوران فرمانداری ایشان خاطره خوبی ندارند. تلاشها برای نشستن ایشان بر کسی مدیرکلی در استانداری نیز با موففقیت همراه نبود ولی ناگفته پیداست که ایشان، مانند گذشته در فضای لامرد به ویژه در زمینه سیاسی حضور فعالی دارد.

۲)     سرهنگ محمود صفری؛ فوق دیپلم؛ فرمانده سابق سپاه لامرد؛ فرمانده کنونی سپاه مرودشت

سرهنگ صفری که این روزها از سفر کربلا به کشور بازگشته و در آینده (یکسال دیگر) بازنشست خواهد شد؛ محتمل ترین فرد برای فرمانداری لامرد محسوب می شود. وی نامزد اصلی اصولگرایان محافظه کار لامرد برای این مسئولیت است. سرهنگ در اوایل انقلاب و زمان جنگ در شهرهای جنوبی کشور مانند بندر لنگه و بندرعباس و جزایر جنوب فعالیت می کرده است.

در این مدت که در شهرستان بودم، افراد مختلفی با دیدگاههای سیاسی مختلف با فرمانداری ایشان مخالف بودند و حتی زمزمه هائی مبنی بر استعفا از مسئولیتها و … نیز شنیده می شود.

دلایل اصلی آنها در مخالفت با «سرهنگ» صفری:

الف) ایشان در انتخابات‌های قبلی بی‌طرف نبوده است و در حالی که به عنوان فرمانده سپاه نمی بایست در انتخابات ها به نفع نامزد خاصی فعالیت کند؛ از این قانون عدول نموده است. مثلا:

  • حمایت صریح از مرحوم حیاتی در رقابت با آقای حسینی (مشاور کنونی استاندار) در دوره هشتم انتخابات مجلس
  • حضور در ستاد انتخاباتی مرحوم حیاتی و انجام تبلیغات علیه آقای حسینی
  • تبلیغات علنی برای دکتر احمدی نژاد و دادن شام انتخاباتی در حسینیه تلخندق با حضور تعداد زیادی از بسیجیان

از آنجا که فرماندار، مجری انتخابات نیز هست لذا باید بی طرف باشد ولی سرهنگ در گذشته اینگونه نبوده است. لذا مخالفین سرهنگ، انتخاب ایشان به عنوان مجری انتخابات را خلاف دوراندیشی و عدالت می دانند.

ب) سواد علمی؛ سرهنگ صفری ظاهرا دارای مدرک دیپلم یا فوق دیپلم است و مخالفین ایشان معتقدند که گزینه های بهتری وجود دارد که علاوه بر توان اجرائی و سیاسی، از سواد بالائی نیز برخوردارند.

ج) و موارد دیگری همچون روحیات و اخلاق فردی  و نظامیگری سرهنگ، یا اختلافات ایشان با یکی از روحانیون لامرد (که البته این روحانی در آن پرونده تبرئه شدند) و …

موافقین سرهنگ به ویژه اصولگرایان محافظه کار این ایرادات را قبول ندارند و در مقابل به تجربه اجرائی ایشان، مدیریت هفت ساله وی در سپاه لامرد، آشنائی با فضای منطقه و فضای سیاسی و حمایت حجت الاسلام شهیدی از ایشان اشاره می کنند و ایشان را شخص شایسته ای می دانند.

 

۳)     محمد علینژاد؛ فوق لیسانس؛ معاون سابق فرمانداری لامرد؛ مسئول برنامه‌ریزی فرمانداری

آقای محمد علی‌نژاد، اولین گزینه بعد از آقای جعفری بود که به دلیل سابقه طولانیش در پست های مختلف فرمانداری لامرد، مطرح شد. وی حدودا یک سال قبل با دستور مستقیم استاندار سابق تعویض شد و به جایش آقای احمد منصوری آمد. آقای علینژاد تمایلی به پذیرش فرمانداری (و به طور کلی فعالیت در وزارت کشور) نداشت و این موضوع را صراحتا به استانداری اعلام نمود که با اصرار دوستان آمده و لذا اسم ایشان خط خورد؛ چرا که استانداری به کسی نیاز داشت که با علاقه بیاید نه اینکه با زور آمده باشد.

۴)     حاج عبدالرضا خاتمی؛ لیسانس؛ فرماندار سابق رُستم؛ سرپرست حوزه ارزیابی و رسیدگی استانداری فارس

ایشان قبلا پاسدار بوده و به عنان فرمانده سپاه اشکنان خدمت نموده است. بعد از آن چند سال به عنوان بخشدار (در بخشهای علامرودشت و دشت ارژن ) و فرماندار شهر رستم مسئولیت داشته است که در سال قبل توسط استاندار سابق از کار برکنار می شود و در حال حاضر در استانداری فارس مشغول است. بعضی از دوستان لامردی ایشان را بهترین گزینه موجود می دانند. با ایشان نیز توسط استانداری گفتگو شده است.

۵)     احمد منصوری؛ فوق لیسانس؛ معلم و معاون فرمانداری لامرد

اگر آقای منصوری، در این یکسال معاون فرمانداری لامرد نبود؛ مطمئنا هیچ وقت به عنوان نامزد فرمانداری مطرح نمیشد. اما حضور یکساله ایشان در این سمت و عملکرد نسبتا موفقش در این مسئولیت، ایشان را در ردیف نامزدهای فرمانداری قرار داده است. در حال حاضر چندماهی است که ایشان عملا بالاترین مسئولِ فرمانداری است و یک تنه مسئولیت بخشهای بدون بخشدار را نیز بر عهده دارد؛ هر چند متاسفانه تعدادی از مسئولین شهرستان با ایشان همکاری نمی کنند. در جریان تعویض آقای جعفری، فشارهای زیادی به آقای منصوری برای استعفاء وارد شد که ایشان ایستادگی نمود و لذا مورد نارضایتی سران محافظه کار لامردی است و آنها با وی صد در صد مخالفند و خواهان عزل وی از معاونت نیز هستند.

سلامت نفس و اخلاق، پشتکار و دلسوزی ایشان مورد اعتراف مخالفینش نیز هست و در شرایط کنونی به نظر می‌رسد ارتقا ایشان به سمت فرماندار یا حداقل حفظ ایشان در سمت معاون فرمانداری، کاری عقلانی و با توجه به شرایط موجود یکی از تصمیم های خوب است.

۶)     عبدالحمید خسروی؛ فوق لیسانس؛ رئیس سابق اداره کار، رئیس دانشگاه پیام نور لامرد

آقای خسروی؛ بعد از ریاست بر اداره کار، منتخب دوره اول شورای شهر لامرد شدند و مدیریت دانشگاه پیام نور را بعد از دکتر قادری بر عهده گرفته اند. وی یکی از معدود گزینه هائی است که طرف های مختلف با ایشان رایزنی نموده و ایشان را به استانداری معرفی نمودند. اما ایشان حاضر به پذیرش این مسئولیت حداقل در زمان کنونی نشده و پذیرش آن را موکول به بعد از انتخابات مجلس نموده است.

۷)     مسعود حافظی؛ فوق لیسانس؛ شهردار سابق لامرد؛ معاون مدیرکل نوسازی مدارس استان فارس

معلم، استاد دانشگاه و شهردار سابق لامرد که چند سالی است در شیراز مشغول به خدمت می باشد. ایشان کارنامه موفقی در زمینه‌های عمرانی دارد و به نظر می‌رسد که شایستگی مسئولیتهای دیگر را هم داشته و دارد. استانداری فارس با ایشان نیز رایزنی و مصاحبه نموده است. غیربومی بودن ایشان در شرایط موجود و با توجه به اختلافات در لامرد یک مزیت برای ایشان است. البته وی از سالها قبل در لامرد فعالیت می کرده است.

مردم لامرد از دوران شهرداری ایشان خاطرات خوبی دارند و می توان گفت که قانونمندی آقای حافظی از مشخصه ها و نکات برجسته ایشان است. ایشان یکی از اعضای ستاد انتخاباتی دکتر قادری نیز بوده است.

۸)     دکتر علیزاده؛ پزشک؛ مسئول شبکه بهداشت لامرد

ظاهرا و طبق شنیده ها (نه بر اساس منبع موثق) وی نیز به عنوان یکی از نامردهای فرمانداری مطرح بوده است. ایشان مسئول شبکه بهداشت لامرد و از خطه عالِم پرور علامرودشت است. قبل از معرفی دکتر موسی موسوی برای نامزدی مجلس توسط اصولگرایان محافظه کار لامردی، نام ایشان نیز مطرح بوده است.

دکتر علیزاده سابقه مدیریتی چندانی در غیر از مراکز بهداشتی-درمانی ندارد. این ایرادی است که به دکتر موسوی نیز گرفته می شود و هنوز جواب موجّهی شنیده نشده است. نام ایشان هم چنان به عنوان نامزد انتخابات مجلس از بخش علامرودشت مطرح است.

۹)     مهندس محمود میرزائی؛ شهردار سابق اشکنان؛ مدیرکل فنی استانداری

وی قبلا شهردار اشکنان بوده و از منطقه علامرودشت است. هم اکنون در استانداری مشغول به خدمت است و میتواند به عنوان یک گزینه جدی و موفق مطرح شود. نام ایشان نیز مطرح است و احتمالا استانداری با وی نیز رایزنی کرده است.

 ۱۰)  و افراد دیگری مانند آقای علیرضا منصوری (استاد دانشگاه آزاد لامرد) ووو که از امیدهای منطقه هستند و میتوانند در آینده مسئولیتهای مهمی را بر عهده بگیرند اما در شرایط کنونی شانس چندانی برای راهیابی به ساختمان فرمانداری ندارند.

 

  • نتیجه‌گیری

به نظر می‌رسد از بین نامزدهای مطرح شده (صرف نظر از اینکه استانداری چه کسی را در نهایت معرفی خواهد نمود!)؛ گزینه‌های زیر شایستگی بیشتری دارند (به ترتیب حرف الفبا):

الف) مسعود حافظی

ب) عبدالرضا خاتمی

ج) عبدالحمید خسروی

د) احمد منصوری

ه) محمود میرزائی

و) هیچ کدام! می‌توان امیدوار بود که به غیر از تمام اسمهای مطرح شده؛ گزینه دیگری معرفی شود که از تمامی این گزینه‌ها شایسته‌تر باشد. شما چه کسی را معرفی می‌کنید؟

 

در هر صورت طولانی شدن این انتخاب ثابت نمود که مسئولین سابق لامرد در پرورش نیروهای مدیر و بهادادن به جوانها کم کاری و کم لطفی نموده اند و گرنه تا الان باید حداقل ۱۰-۱۵ گزینه کاملا شایسته برای فرمانداری می داشتیم و فرماندار در حداکثر یک ماه اول معرفی می شد.

چند سال قبل در یکی از موسسات معروف تهران فعالیت میکردم؛ رئیسی داشتیم که آقاصابر صدایش میزدیم. وی به عنوان تحلیلگر مسائل فناوری معروف و شناخته شده است. هُنر ایشان در این بود که به جوانها این فرصت را میداد تا در کنارش رشد کنند و بعد آنها را به جاهای بالاتر می فرستاد. شاید باورتان نشود ولی خیلی از افراد که مدتی مسئول دفتر ایشان بودند؛ بعد از یادگرفتن روشهای وی به مسئولیتهای مهمی در سازمانهای شستا (متعلق به سازمان تأمین اجتماعی)، پارک فناوری پردیس، ایتان، سازمان برنامه و بودجه سابق، معاونت علمی ریاست جمهوری و … می رسیدند.

لامرد به آقاصابرها نیاز شدیدی دارد.

با امید به انتخاب شایسته ترین فرد.