کنفرانس تغییرات آب و هوایی پاریس – COP21

آذر ۲۹ام, ۱۳۹۴ (دیده شده 159 بار)

در بحبوحه گرم شدن تنور انتخابات و بحث های مرتبط با آن در فضای مجازی، نوشتن از مسائلی همچون محیط زیست و گرم شدن کره زمین و آینده این کره خاکی شاید چندان جلب توجه نکند و اولویت اول خوانندگان این تارنما نباشد. اما همین که تلنگری به ذهن چند نفری باشد ارزش نوشتن دارد. شایسته است دوستان در هفته های آینده بحث های محیط زیستی را هم به نشستهای انتخاباتی بکشانند و خواهان پاسخگویی نامزدهای محترم به سوالات مرتبط با آینده شهر خود از حیث منابع آب و هوا و خاک بشوند.
کنفرانس تغییرات آب و هوا موسوم به COP21 از ۹ تا ۲۱ آذر ۹۴ در پاریس برگزار گردید. این کنفرانس در ادامه کنفرانسهای قبلی از جمله ریو، کیوتو، لیما و … بود که عمدتا در سطح سران کشورها و با پشتیبانی سازمان ملل متحد برگزار می شود. حاصل این کنفرانس بین المللی نیز توافق و اجماع ۱۹۶ کشور شرکت کننده بر جلوگیری از افزایش گرم شدن زمین زیر ۲ درجه سانتیگراد بود.
از آنجا که اکثریت خوانندگان این تارنما ممکن است با مباحث تخصصی این حوزه آشنا نباشند توضیحات ذیل می تواند به فهم موضوع کمک کند و اثرات تعهدی که کشورها در این کنفرانس پذیرفته اند را بر شرایط اجتماعی، اقتصادی و محیط زیستی آنها تبیین نماید.
چرا کره زمین در حال گرم شدن است؟ با شروع عصر صنعتی شدن و افزایش کارخانجات، وسایل حمل و نقل و نیاز روزافزون بشر به انرژی، استفاده از منابع انرژی فسیلی شامل زغال سنگ، نفت و گاز طبیعی به شدت سیر صعودی پیمود به نحوی که در حال حاضر بیش از ۸۰ درصد انرژی جهان از این سه منبع تامین می شود. سوختهای فسیلی منشاء عمده انتشار گازهای گلخانه ای هستند.
گازهای گلخانه ای چیست و چه نقشی در گرمایش زمین دارند؟ گازهای گلخانه ای شامل بخار آب، دی اکسید کربن، متان، اکسید نیتروژن، ازن و ترکیبات CFC می باشند. طیف ماوراء بنفش نور خورشید پس از تابش به سطح زمین باعث گرم شدن آن می شود. انعکاس نور از سطح زمین بصورت اشعه مادون قرمز می باشد که در صورت وجود گازهای گلخانه ای در جو زمین جذب این گازها شده و اتمسفر زمین را بیش از حد معمول گرم می کنند. در صورت نبود یا کاهش گازهای گلخانه ای در جو زمین، اشعه مادون قرمز از جو خارج شده و اثر گرم کنندگی کمتری خواهد داشت.
با توضیحات فوق واضح است در صورت افزایش روزافزون انتشار گاز دی اکسید کربن به جو، گرمایش زمین شدت می گیرد و بالعکس. عمده ترین منابع انتشاردی اکسید کربن نیز کارخانجات صنعتی، پالایشگاهها، واحدهای پتروشیمی و نیروگاهها هستند.
تعدادی از کشورهای توسعه یافته از جمله آمریکا، آلمان، اسپانیا، فرانسه و ایرلند از حدود یک دهه پیش به استفاده از سوختهای پاک روی آورده اند که آلمان و اسپانیا در این زمینه پیشتاز هستند. سوختهای پاک عمدتا منابع تجدید پذیر هستند مانند آب، خورشید، باد، زمین گرمایی و … کشور ما متاسفانه جدای از تلاشهای اندکی که توسط بخش خصوصی در زمینه استفاده از منابع تجدید پذیر انجام شده است گامهای موثری در راه کاهش انتشار دی اکسید کربن برنداشته به نحوی که طی ۱۰ سال گذشته مقدار انتشار دی اکسید کربن از ۴۴۷ میلیون تن در سال ۲۰۰۴ به ۶۱۶ میلیون تن در سال ۲۰۱۴ افزایش یافته است و همین موضوع دشواریهایی را برای انجام تعهدات ایران در کنفرانس COP21 به وجود خواهد آورد.
ایران در این کنفرانس تعهد کرده است مقدار انتشار دی اکسید کربن را تا سال ۲۰۳۰ به مقدار ۴% کاهش دهد و در صورت رفع تحریمها (که اکنون عملی شده به نظر می رسد) مقدار کاهش تا ۱۲% خواهد بود. این تعهد مستلزم سرمایه گذاری، ایجاد زیرساختها و تحقیق و توسعه خواهد بود که با شرایط فعلی رشد اقتصادی ایران اندکی دور از دسترس به نظر می رسد. لازم به ذکر است عدم انجام تعهدات، اقدامات تنبیهی موسوم به “جریمه کربن” را در پی خواهد داشت.
همگامی با سیاستهای جامعه بین المللی در زمینه حفظ محیط زیست اثرات بسیار مثبت ملی و بین المللی برای کشورمان خواهد داشت. امسال که سال انتخابات است و با درایت دولتمردان جدید رفع تحریمها نیز در آینده نزدیک به وقوع خواهد پیوست، بکوشیم کاهش آلودگی هوا و حفظ منابع آب و خاک را به خواستی همگانی تبدیل کنیم و از نامزدهای محترم مجلس نیز به جای دریافت شعارهای توخالی و زودگذر برنامه های بلندمدت و دوراندیشانه طلب نماییم.

Comments are closed.