سرت را بالا بگیر، رفیق!

تیر ۱۹ام, ۱۳۹۴ (دیده شده 241 بار)

شما صدها دوست توی شبکه اجتماعی تان دارید که مدام آنلاین هستند، آیا این به معنای آن است که دیگر هیچ وقت تنها نیستید؟ چندتایشان به معنای واقعی «رفیق» شما محسوب می شوند؟ شاید فکر کنید که دیگر دوران تنهایی سرآمده است، اما مطمئنا این دوستان تان ضمانتی برای در «جمع» بودن شما نیستند. درست است که شما هر روز با همه شان حرف می زنید اما مشکل فاصله ای است که بین نگاه کردن توی چشمانشان تا نگاه کردن به اسم شان توی مانیتور وجود دارد. شبکه های اجتماعی به ظاهر اجتماعی هستند اما متاسفانه وقتی ما کامپیوتر و موبایل مان را روشن می کنیم، درهای جامعه را به روی خودمان می بندیم. تمام این تکنولوژی ها اعتباری هستند، درحالی که درکنار هم بودن و محبت هنوز هم اصالت دارد. وقتی که از این دستگاهها کنار بکشیم گیج و سردرگمیم. این کجایش خوب است؟ ما دیگر حالا نوکر و برده تکنولوژی های ساخت خودمان شده ایم. درجاهایی پرسه می زنیم که آدمهای حریص اطلاعات می فروشند؛ دنیایی پر از خودخواهی و خودشیفتگی، جایی که ما بهترین هایمان را به اشتراک می گذاریم اما خودمان واقعا از چیزی لذت نمی بریم. ما در اصل تنها هستیم. شما اگر برای تولدت یک مهمانی بگیری همه خوشحال می شوند اما یک مهمانی که با یک گفتگوی ساده توی محیط مجازی انجام می شود، واقعا چه فایده ای دارد؟

ما در شبکه های اجتماعی توی پیام هایمان اغراق و گزافه گویی می کنیم. شروع به نوشتن می کنیم که دیگران بشنوند اما اصلا نمی دانیم که کسی می شنود یا نه. تنها بودن مشکلی ندارد اگر وقت مان را به کتاب خواندن یا نقاشی کردن بگذرانیم نه اینکه بی حاصل یکجا بنشینیم. واقعا خیلی مسخره است که وقتی در مترو تنها هستیم همگی برای تنها به نظر نرسیدن به موبایل هایمان نگاه می کنیم.

این یک اصل است: وقتی بیدار می شوی باید مراقب باشی که از زمانت خوب استفاده کنی. پس وقتی که پیش مردم هستی و احساس تنهایی می کنی، دستت را عقب بکش، بی خیال نوشتنت شو. حتما نباید به لیست تماس هایت زل بزنی. فقط با یکی دیگر حرف بزن و اجتماعی باش. بدانید که سبک زندگی ارتباطی جدید دارد ما را منزوی می کند. اگر چه به واسطه این تکنولوژی ها آدم های دور به هم نزدیک می شوند اما در سوی دیگر ماجرا هم آدم های نزدیک از همدیگر دور می شوند. متاسفانه دیگرمجذوب همدیگر نمی شویم. وقتی توی چشم های همدیگر نگاه می کنیم بی عاطفه هستیم. بچه های دوروبرمان از وقت تولد مثل ربات ها شتاب زده هستند و فکر می کنند این طبیعی است. توی این دنیا مطمئنا بهترین پدر دنیا می شوید اگر بچه تان را بدون داشتن یک تبلت خوشحال کنید. پس لطفا سرتان را بالا بگیرید و تلفن تان را کنار بگذارید، از زندگی بدون اینترنت لذت ببرید. به جای لایک زدن به مردم عشق بورزید. به جای دوستی در شبکه های اجتماعی به دنبال رفاقت در دنیای واقعی تان باشید. بی خیال احتیاج به دیده شدن و مورد تمجید قرار گرفتن شوید. بروید تو دنیای واقعی. سرتان را بالا بگیرید و واقعی زندگی کنید. وقت ما در این دنیا بسیار محدود است.

پی نوشت: این یادداشت تحت عنوان سواد رسانه ای ۲۴ در ستون هفتگی روزنامه همشهری در روز چهارشنبه منتشر شده است.

یک پاسخ به “سرت را بالا بگیر، رفیق!”

  1. نوشته شده توسط محمد جواد صفایی در تاریخ ۲۲ تیر ۱۳۹۴ ساعت ۲:۳۹ ق.ظ

    درود اسماعیل جان
    فعلا در فضای  واقعی  و در کنار خانواده در مسافرت هستم و فرصت نقد بیشتری  ندارم.ولی به طور کلی  باهات موافقم.
    به  پیشنهاد خودت عمل میکنم و میرم کنار اونها که رفقای واقعیم هستن.
    بدرود