جنگ ها فقط شروع می شوند…(گفتگو با محمد جواد صفایی کارگردان نمایش زمستان ۶۵ )

مهر ۱ام, ۱۳۹۴ (دیده شده 394 بار)

امسال در هفته ی دفاع مقدس شاهد اجرای نمایش “زمستان ۶۵″ خواهیم بود. این نمایش که نوشته و کار محمد جواد صفایی ست ، نگاه متفاوتی به هشت سال دفاع مقدس دارد.به همین بهانه گفتگویی داشتم با کارگردان نمایش . بازیگران این نمایش عبارتند از : قاسم صادقی / حسین خاتمی / فاطمه شهابی/ زینب زارعی عوامل : ابولفضل شیخی (دستیار کارگردان) علیرضا حقیقی (مدیر صحنه) محمدرضا صفایی(اجرای موسیقی) محمدرضا عباسی (اجرای نور) . این نمایش – به صورت رایگان – از چهارم تا ششم مهرماه در آمفی تاتر اداره ی فرهنگ و ارشاد اسلامی به روی صحنه خواهد رفت.

-آنچه در این نمایش می بینیم نگاه متفاوتی ست به جنگ.نگاهی که کمتر در تاتر و سینمای ما به آن پرداخته شده است. چه شد که از این منظر به آن نگاه کردید؟

-اگر من به همان کلیشه های رایج تن داده بودم باید برای تان سوال ایجاد می شد. وگرنه کار هنرمند همین است: هنر به چالش کشیدن واقعیت است برای خلق حقیقتی جدید. البته در ادبیات ما این آشنا زدایی ها کار شده است.

- در این نمایش سوال هایی اساسی برای مخاطب ایجاد می شود . اما متاسفانه به این سوال ها پاسخی قانع کننده داده نمی شود. این را به عنوان یک نقطه ضعف قبول دارید؟

-اگر این اتفاق افتاده من آن را جزو نقاط قوت کار می دانم. ببینید. وظیفه ی هنرمند پاسخ به سوال ها نیست. بلکه یا به سوال های رایج عمق و ابعادی متفاوت دهد و یا اساسا سوال هایی تازه در ذهن مخاطب بکارد. اگر مخاطبی که از سالن بیرون می رود همان مخاطبی باشد که وارد سالن شده، یک جای کار می لنگد. این در مورد دیگر هنرها هم صدق می کند.

- در این نمایش در لحظاتی ما با نزار – سرباز عراقی قصه – احساس همدردی می کنیم. به هر حال آنها به کشور ما حمله کرده اند، هموطنان ما را کشته اند. چرا چنین لحظاتی را در قصه گنجانده اید؟

– نزار هم قربانی جنگ است. مثل قاسم. موضوع نمایش من جنگ به صورت عام است. اینکه جنگ ها شروع می شود ولی پایانی ندارند.نزار به دلخواه خودش به جنگ نیامده. از طرفی او هم مثل ما از صدام آسیب دیده. تمام خانواده اش را از دست داده.بدتر از آن عشق اش را از دست داده. من نمی خواهم مخاطب از عراقی ها بدش بیاید. می خواهم ببیند جنگ و خشونت چه عواقب جبران ناپذیری دارد. همان حرفی که در نمایش “بیرون، پشت در” زدم. یا در نمایش ” لام و رود” .یا در نمایش “عشق و آفساید” .

- داستان این نمایش را گویا بر اساس یک اتفاق واقعی نوشته اید.

-شالوده ی کار بر اساس یک اتفاق واقعی است.اما عناصر درام را خودم به آن اضافه کرده ام. تشکیل مثلث قاسم- بلقیس – نزار یا شاعر بودن نزار ، این ها دیگر کار خودم است.

-عکسی از شما در اینستاگرام منتشر شده بود که در کنار خانم پرستو گلستانی ایستاده اید. عکس مربوط به کجاست؟

– بله. بعد از اجرای نمایش در فسا –جشنواره ی پسامهر – خانم گلستانی که خیلی از دیدن کار لذت برده بود آمدند و با عوامل کار عکس گرفتند. خوشبختانه ایشان کار را خیلی پسندیده بودند.

-در این کار باز هم نقش اول تان را به قاسم صادقی داده اید. چرا این فرصت را به دیگر بازیگران نمی دهید؟

– بین بازیگر و کارگردان باید یک ارتباط عمیق روحی وجود داشته باشد. باید دغدغه ی مشترکی بین آنها باشد. قاسم صادقی در هفت نمایش اخیر من نقش اول بوده و واقعا هم تماشاگر را میخکوب کرده است. بدون تعارف به شما بگویم بازیگری مثل قاسم که هم کمدی ” عشق و آفساید” را به آن زیبایی بازی کند ، هم تراژدی مثل “زمستان ۶۵″ ، هم کار آرکائیک مثل “ماندانا ” ،هم کار بومی مثل ” لام و رود “، هم یکم متن خارجی مثل ” بیرون پشت در”، چنین بازیگری اتفاقی نیست که هر روزه در تاتر لامرد رخ دهد.

IMG-20150923-WA0007

IMG-20150924-WA0003

یک پاسخ به “جنگ ها فقط شروع می شوند…(گفتگو با محمد جواد صفایی کارگردان نمایش زمستان ۶۵ )”

  1. نوشته شده توسط نقطه در تاریخ ۰۲ مهر ۱۳۹۴ ساعت ۱۲:۰۷ ق.ظ

    این بار که خدا رو شکر رایگان هم هست، ملتمسانه خواهش میکنم از نگهداشت تماشاگران پشت در سالن آمفی تئاتر جلوگیری بشه. واقعا این قابل توجیه نیست که ساعت مراسم رو ۸ اعلام کنید و بعد تماشاگر رو تا هشت و نیم پشت در نگه دارید. حتی اگه بهونه آماده شدن سن و بازیگران رو در چنته داشته باشید. مخصوصا وقتی یک سری افرادِ مثل بقیه قابل احترام اما به شدت عادی بواسطه رابطه دوستی و فامیلی از جلوی چشم شما وارد سالن میشن و شما باید چشم به در بکوبید و منتظر باشید و بعد با ضرب و زور وارد سالن بشید.